Kalingang-Pinoy

12-20-2010

Dear Ina,

Yesterday, I helped a woman, a customer in a restaurant where I am currently working with. She want to go home but the rain is pouring so heavy. I offer her an umbrella.. Itinawid ko siya sa kalsada. Pero kahit nakapayong kame.. Basang-basa pa rin ako. Halos di na rin kase ako nagpayong, mapayungan ko lang siya. Ok lang, atleast siya, hindi nabasa.

She must have been in her late 30's or early 50's, I have no way of knowing. Basta parang kaedad niyo lang po.

She talks to me casually and ofcorse I answere back! She thanks me.. Aabutan sana ako ng pera but I refused. We are not allowed in the first place. Somehow, she understand so she didn't insist. Atleast, the most important message of all---

..that the KALINGANG-PINOY is still existing in this country, isn't it???

A good turn for woman here in Cotabato in the hope that a good turn is reciprocated to you Ina in Lebak..

I Love You and I Miss You So Much!!!

Take Care Always!

Your Only Son,

Ram

A Message From My Mom!

Tel ni Aiko (my younger sister..) dito ka raw mag-New Year kase pag wala ka dito, di ako maghanda.. Kase mamimiss lang kita! Promise!


A short message but I almost cried!


Miss my family, especially my mom!


Sana magkakasama-sama kami ngayong New Year but it's impossible..!

Understand Them Anyway!

I was surfing the net today nung mapadpad ako sa isang BLOGsite.. at natuwa ako sa BLOG entry na ito..

Somehow, I understand them more!

Somehow, I understand myself more!

Somehow, it's a matter of understanding and respecting!

---ram

This would give you a guide on how to control your emotions towards your better-half, friends, officemates and all the people around you, especially your "boss ". The rules of practicing "ugaling langit, ugaling kaaya-aya" (hehe):

#1 Ang naunang magalit ang may karapatang magalit. Pag naunahan ka na ng galit niya, tumahimik ka na lang muna.

#2 Walang taong nag-aaway mag-isa. Pag hindi kayo sumagot o pumatol, titigil din ang taong nakikipag- away sa inyo.

#3 Ang taong galit, 'bingi.' If someone is angry, wala raw pinakikinggan, so, don't try to explain and fight back. Hindi ka niya iintindihin dahil wala siyang naririnig kundi ang sarili nya.

#4 Ang taong galit, 'abnoy.' Ayon sa pastor, Biblical daw ito? because the Lord said when He was crucified, "Father, patawarin mo sila dahil hindi nila alam ang kanilang ginagawa." Modern term for these kinds of people are abnoys, so you better not get angry para huwag kang matawag na abnoy. You should also know and realize that the persons who make your day bad are jewels, because you need them for you to mature. Hangga't andyan daw sila at kinaiinisan mo, ibig sabihin, immature ka pa. God will not take away those people; it's for you to take away your bad feelings towards them. You'll know na mature ka na pag dumating 'yung time na hindi ka na naiinis sa mga taong ito because you have learned to accept them and to have patience with them.

#5 Finally, the best part of this is to tell yourself na, because of this person, "I will grow mature," and that DAHIL SA CONTRIBUTION NIYA SA MATURITY MO, KUKUNIN DIN SYA NI LORD. : )

RD : Movie Marathon!

This headache is banging me like crazeee.. Pero pipilitin kong magkwento.

Yesterday was my RD (Rest Day). At gaya nga ng kinagawian ko when I had my RD schedule, I went back at Parang to chiiil.. and to relax!

You know, I am a working boy. Am I not? At dahil nga working boy si ako kunware, nakakalimutan ko ng magrelaks. Ay mali ang litanya ko. Let me say it this way--- "Dahil nga working boy ako, nawalan na ako ng karapatang magrelaks!" Feeling ko nga bugbog na bugbog na ako. Pagod na pagod na ang katawan ko. (sabay iyak) Huhuhu!

Pero seryoso to hah.. Mahalko at nag-ienjoy ako sa trabaho ko kaya kahit laging pagud-paguran. Go lang ng go! Matinding pangangailangan na rin pre!

Enewey, how did I spent my RD? Movie trip! Bago kame (with my wife) umuwi ng Parang, may-we-go muna sa Video City. Ay hindi! Sa tabi pala ng Video city. Dun sa can afford tayo. Sa bentahan ng mga prated CDs and DVDs.

Ang grand entrance ko? Ganito, hinarap ko yung tinderang binilihan ko last month lang ng DVD. (ito yung DVD na sa isang plaka, andami ng pelikulang laman. Akala mo nakatipid ka? Bwahahahaha.. Akala mo lang pala iyon!)

AKO : Ate naman, ano ba yung nabili ko sa inyong DVD nung nakaraang punta ko dito? Clear copy nga siya pero wala akong naintindihan. May umpisa. Siyempre may introduction yun ng casting. Tapos napakurap lang ako ng tatlong beses, shocked na lang ako, biglang the end na? Ano yun? Lokohan?

ATE : Ah eh Sir! Kwan kasee eh.. Ah Sir dito na lang kayo bumili sa hindi 12-in-1, 14-in-1, 16-in-1, or churva-in-1i. Kompleto eto. Walang putol. (infairness naturuan siya ng suggestive selling na tinatawag hah..)

AKO : Weeeh??? Di nga???

ATE : Promise Sir! Sauli mo pag may putol pa yan.

AKO : Talaga lang hah.. Eh magkano bah?

ATE : 40pesos lang po. Pero sige na nga, dahil gwapo ka, libre na lang.

Unang-unang nakakabilib talaga ang mga tindera kung minsan ano? Ang hohonest, lalo na tong isang ito!

Pagkatapos namili na ako.. At ito na nga ang mga iyon :

1.) IN YOUR EYES

After gawin ni Ate Claudine ang pelikulang 'Milan', blockbuster. Tapos sinundan ng 'Dubai', blockbuster ulet. Which makes me really wonder? Bakit kaya hindi na lang 'California' ang title neto total naman, the plot of this film was set partly at the urban city of L.A., California. Ayan tuloy, di na siya kaseng-hit nung huli niyang pelikula. Kaya suggestion ko sana, sa susunod lugar ulet ate Claudine hah, so not to break the blockbuster chain. Pwedeng Iraq, Nepal, Nigeria. Pwede ring Azerbaijan para mahirap ipronounce pag may promotion. Sosyal di bah? But overall, it's a good film. Super nice! Very touching at napaiyak ako hah! Pati sipon ko tumulo. "Blood is thicker than water.." yun talaga yung message ng pelikulang ito!

2.) HATING-MAGKAPATID

It's a very light drama-comedy film. Maiiyak ka tapos matatawa ka. Parang adik lang. Another thing I enjoyed was the appearances of Vice-Ganda! Sobrang panalo ng mga banat niya. And I'm looking forward to buy a copy of his self-titled movie 'Petrang-Kabayo".

3.) MAMARAZZI

Naku! Gumulung-gulong ako sa katatawa. Napasplit, napatambling, napakandirit ako ni Lola Eugene. Pagkatapos makascore ni Eugene kina Dingdong Dantes at Zanjoe Marudo sa 'Kimi-Dora', Tom of PBB ng 'Here Comes the Bride'. At heto, di rin niya pinatawad ang brad kong si Diether Ocampo in this film. Nabaliw ako sa kissing scene at bed scene nila. My review? It's brilliant in an entertainment sort of way!

Ram and The Art of Dishwashing

Ayon sa kwento ng dating titser ko sa Economics, back when I was in my college days, pinasok na daw niya lahat ng trabaho gaya ng maglako ng balot, pagtitinda ng dirty ice-cream, DVD! DVD! Pati pagsasayaw ata sa gay bar pinatulan na rin niya.

Isa na lang ang di niya pinasok, at never na never daw niyang papasukan --- ang maghugas ng pinagkainan. Ambisyoso di bah?

Out of my curiousity, tinanong ko siya kung baket naman??? Naisip ko kase baka may matinding pait na karanasan ang taong ito sa paghuhugas. O may phobia kaya sa mga pinggan? Sa plato kaya? O baka naman sa mga kutsara't tinidor? Meron bang ganun?

Ang prinsipyo kase ng animal na ito, pag naghuhugas siya ng pinggan e awang-awa siya bigla sa sarili niya. Napapasenti siya ng wala naman sa oras at wala din naman sa lugar. Feeling daw niya, siya ay isang hamak na aliping sagigilid o aliping namamahay pag ginawa niya ito.

Kaya naman matapos kung marinig ang prinsipyo niyang iyon, pag-uwi ko isang araw sa aming mansiyon..
AKO : Mommy, from now on, never command me to wash our eating utensils. As in never! Capital N-E-V-E-R with 3 exclamation point! NEVER!!!

NANAY : Adik ka? At bakeeet???

AKO : Dahil hindi ako aliping sagigid o aliping namamahay.

NANAY : At kaylan at saan mo namang website naresearch ang impormasyong iyan? --- na ang mga aliping sagigilid o aliping namamahay lang ang may karapatang maghugas ng pinagkainan abeer?

AKO : Kani-kanina lang. Kay Sir tot tot. Titser ko sa Economics.

NANAY : Talaga? sinabi niya talaga yun? Oh sige, magpaorder ka ng limang trak ng pinggan, pitong-po't pitong karton ng kutsara't tinidor, isang barkong baso, at tatlong-pot apat na sakong platito. Now na! Simula ngayong araw na ito, never na tayong maghuhugas ng pinagkainan. Pagkatapos kumain, itapon kaagad sa basurahan ang mga pinagkainan. Intiendezzz?

Nakakatuwa kase dati hinding hinding hindi mo ako mapapahugas ng pinagkainan. (Nung di ko pa nakalap ang impormasyong iyon sa hinayupak na titser ko sa Economics.) Ang banat ko pa --- "pag-araruhin niyo na lang ako ng sampung ektaryang palayan, wag lang ninyo ako ng gawing dishwasher, utang na loob!"


But then now??? I ended up founding myself doing it! (uminglis???)

Pero guys seryoso ito hah.. Ang isa talaga sa pinakamahirap na weekly task ni big brother sa pinagtatrabahuan ko e ang paghuhugas ng pinagkainan ng ibang tao..

Minsan sa isang linggo (o pag minalas-malas ka dahil may hayop na nag-AWOL na dishwasher sana, dalawa o tatlo sa isang linggo) nagiging task ko ang dishwashing. Pitong oras iyon ng party-party with the eating utensils. Akalain mo yun???

Mahirap pero masarap! Parang exercise. Pagpapawisan ka ka at masasabi mong "Oh yeah, dishwashing is exhilarating, isn't it???" Pero bukod pa dito, binibigyan ka ng chance na magreflect habang nagdidishwashing. Importante iyon sa buhay ang makapag reflect. Para naman may matutunan ka kunwari sa buhay! Dahil pag hindi ginamit ang utak sa pag-iisip e naku! Diyos ko! baka kalawangin yan.

Naisip ko, ang paghuhugas pala ng plato, baso, kutsara, tinidor, atbp ay parang buhay..

Kailangang may diskarte ka kung paano mahuhugasan ang mga ito ng malinis at mabilis.. Aalamin mo kung alin ang dapat na unahin. Minsan makakaramdam ka ng pagod. Mawawalan ka ng lakas. Minsan din makakaramdam ka ng gutom. Mawawalan ka ng lakas. Pero nasa sa iyo iyon kung titigil ka at sasabihing, "ayoko na, pagod na ako!" Minsan naman makakabasag ka at pag minalas-malas pa, masusugatan. Gaya ng buhay, hindi madali. Mahirap ang bawat hamon. Marami ka munang pagdadaanan bago makamit ang mga minimithi sa buhay!

At gaya ng paghuhugas ng pinagkainan, gaano man katambak at karumi ang mga ito, para saan pa't matatapos at malilinis mo rin. Bastat may sipag at tiyaga ka lamang!
Sabay sabay.. CHARRRRRRRRRR!!!

SHOPAHOLIC : Sakit Naming Mayayaman (Hangin???)

Yesterday, for the second straight day ay barado na naman ang kaliwang butas ng pointed nose ko. Dinalaw na naman kase ako ng hinayupak na sipon na ito. Walang-hiya talaga. Di ko naman inimbita tapos dadalaw-dalaw??? (Ang hindi tumawa magkakasipon din..)

Supostobe e di naman talaga dapat ako gigising ng maaga. Alas-dos pa naman kase ang pasok ko, but I need it so, kase mag-sha-shaping-shapingan daw kuno si ako!

Di ko pa pala naikwento noh? Lumipat kami ng wife ko, with our friend mommy Wheng ng bagong condo! (imbes na boarding house, gawin nating condo para tunog-mayaman!) Mas malaki siya kesa dun sa dati naming condo unit pero mas mura ito! Mas malinis and above all confident ako na walang tsismosa dito!
Hmp.. At ang mas above all pa, dito di na kami masusundan ng tanginang MAGNANAKAW na yun.. Mamatay ka na sana. Walanghiya ka. Pati ako, kinatalo mo pa. Akala ko ba magkaibigan tayo???
Enewey, let's continue our main topic. Na-ha-highblood tuloy ako sa magnanakaw na yan!

Ayun nga, shaping-shapingan na nga di bah? At para achieve na achieve ang pagiging sosyal kunwari, required na may isasama ka sa shopping scene na ito. 'Tagabitbit', yun ang tawag dun! Volunteer naman si mommy Wheng at ang wife ko.

Bandang ala-una, di pa ako nakakapangalahati sa mga bibilhin ko. Balak ko kaseng bilhin pati ang mall sa Cotabato.. Mall nga bah? I mean katiting na mall sa Cotabato. Mapera tayo eh. Natural maraming bibilhan yan. KABOG!!!

Tayming na tayming kase sumakit ang ulo ko ng biglaan. Atsing ako ng atsing! Na may kasamang ubo. Atsing na may ubo. Imagine??? Tapos parang lalagnatin pa ako.

Tumawag ako sa store, para magpa'NO-SKED'. Pinayagan naman ako! Kahit required akong pumunta ng store muna para magpakita at patunayan na sinisipon sabay atsing at sabay ubo nga ako! Totoo naman. At kahit bago ako pinayagan eh nakatanggap muna ako sigaw, as in sigaw e ok lang. Atleast pinayagan ako. Di na nating kailangang personalin iyon. Trabaho lang.

Pero kahit feeling ko eh lalagnatin talaga ako. Gaya ng tuloy na tuloy ang pasko eh tuloy na tuloy pa rin ang shopping ko. Syempre.

At ito na nga ang mga nabili ng inyong lingkod :


1.) APAT NA DAMIT

Puti, dilaw, bughaw.. ahmmmp.. (biglang nag-isip) Ano na nga ba yung tagalog ng pink??? ohmeegad!!! It's so hard naman managalog eh.. Pink na lang. Pink! Pansin ko lang hah, parang 'V-NECK' na may butones ata tong lahat ng nabili ko. Pansin niyo rin??? Ganito kase ang nakikita kong laging suot ng idol kong si John Lloyd Cruz. Baka kako pag nasuot ko na to tapos pag nakasideview ako, mapagkakamalang si Kuya Loydie ako!

2.) SYORT

Si Rain kase eh.. inarbor arbor pa yung paborito kong short. Eto tuloy, napabili ako. Malapit na kase ang summer. Uso na naman ang mga shorts. So may-i-buy nga.

3.) TSINELAS

Can' afford tayo sa mga kroks-kroks na yan at haba-habayanas na yan! Penshoppe na lang tayo. Pare-pareho din naman. Tsinelas pa rin yan kahit isang milyon pa ang halaga. Nasa pagdadala lang po.. (Dami pang sinabi noh? Can't afford lang naman..)

4.) AKLAT

Makakalimutan ko ba naman sa budget ko ang aklat? Kaming matatalino, we can never live without a book on our hand! (Grabeng yabang na ito!) Seryoso, na-curious lang ako sa title. 'Kwentong-Tambay'! So hinablot ko na lang kahit may kamahalan. Ok naman. Pero mas naenjoy ko yung mas huling nabili ko.. Medyo nag-expect kase ako sa title eh. But while I'm reading this, naalala ko si erpat. Kwento kase to ng isang OFW! Ewan ko nga kung bakit kwentong tambay? Adik na title. Kwentong-Tambay daw..

DATSIT!!!Ang presyo??? Naku! Wag na, baka himatayin kayo. Pangmayaman nga di bah? Hahaha! (trip kong magyabang ngayon.. bakit bah???)

Teyknot, pitong oras ang tinagal ng shopping na ito! Pitong oras ng alay-lakad! Pitong oras din akong may tagabitbit! Salamat sa mga tagabitbit na ito!

..not because i need you..

"I love her not because she love me even I'm the worst guy she ever had.

I love her not because I just need her.
But I need her, because I LOVE HER!" --ram

Breaktime. Mahaba-haba. Dahil mga tatlong oras. At dahil nga tatlong oras din iyon, pinili kong umuwi muna ng boarding-house para makapagpahinga.

Pagdating ko, walang tao sa kwarto. Wala ang kinakasama ko. Tapos sa kama may iniwan siyang note..

Ram,

Nagligpit na ako. Pagbalik ko dito lipat na tayo sa kabilang bhouz. Monday ka na lang pa RD (Rest Day). Uwi ka sa Parang Sunday ng gabi. Kahit 6pm may sasakyan pa yan. Kung hindi talaga pwede, magtext ka lang hah. Pasama ka kay Wheng para makita niyo yung bhouz. Sabihin niyo dun Nov. 4 tayo maglipat. Baka kasi maunahan pa tayo. Ayaw ko na dito. Promise. Ingat ka lang hah..

Pag-uwi mo Parang tanungin mo lang si Wheng kung magsama siya.

Sabihin mo may probs ako.

Sori kanina hah..

Love you!

My tears fell down.Ang sama ko naman. Nasigawan ko kase siya kanina, maagang-maaga pa. Ako na nga yung may kasalanan, siya pa yung mag sosorry?

I turn to the next page.. (notebook kase yun, malamang may next page..)

I was so touched. Can't help my self not to cry when I'm reading this message

Ayaw ko na talaga. Promise. Pagod na ako. Pagod na pagod. Gusto ko ng umuwi ng bahay. Lagi na lang kase niya akong inaaway. Pero hindi ko naman siya pwedeng iwan dito. Kase walang magluluto sa kanya. Alam kong pagod na pagod yun pag umuuwi siya galing trabaho. Naaawa na nga ako sa kanya kase nahihirapan na siya.

Respeto Lang P're Para Swabe

Sa trabaho o sa iyong chosen karer-kareran sa buhay, ang pinakamalaking factor para maging successful ka ay ang attitude, 85%. Bunos na lang yung 15% na magaling ka.."

Ganyan na ganyan mismo ang mga lines ko kanina sa orientation naming mga bagong salta sa store. At may nalalaman-laman na akong mga ganyang bagay hah. Improved! Umuopinyon lang naman po. Opinionated eh. Pero siyempre mas okey pa rin yung maganda na ang attitude mo, magaling ka pa! Tapos gwapo o maganda ka pa. Tapos matalino ka pa. Tapos mayaman ka pa. Full package yun di bah? Parang ikaw lang yung anak ng Diyos..

Ang gusto ko lang naman sabihin eh magpakabait tayo towards our superiors at dun sa mga co-workers natin.

Oo, magkakaiba-iba tayo. Pero ganun pa man, matuto tayong magrespetuhan. E kung tutuusin, hindi mo naman makikita ang pagkakaiba-iba. Parang paninda lang yan. Minsan iba-iba ng packaging pero pare-pareho rin ang laman. Katulad ng babae sa lalaki and vice-versa. Pero mga tao parin sila. Nasasaktan, natutuwa, napapaiyak, napapahalakhak, napapatambling at napapasplit. Dahil sa pagkakaiba-iba natin nakikita ang pagkakapareho. Lalim noh? Hindi niyo maintindihan? Ako rin eh, di ko rin maintindihan. Sori adik na ata ako..

Ayan hah.. summarized na yan! Para dun sa nagrerequest na iksian ko na lang ang mga kwento ko. Ang tatamad niyong magbasa. Hmp!

Pahabol ko lang itong picture na to na. Nagpakodak kami before the orientation was started!




Basta laging tandaan, Respeto Lang P're, Para Swabe!

Dream Come True

Noong bata pa ako, dumating sa phase ng buhay ko na marami akong iniidolong characters na pawang kathang-isip lang naman. At dahil nga bata pa ang inyong lingkod noon, paniwalang-paniwala ako na totoo nga sila, na nag-eexist nga ang mga ito.

Power Rangers, mga bida ng Mystic Knights, Si Young Hercules, Mask Rider, Blue Blink,Voltes V, si Batman, Superman, Wonderwoman,suman, palaman at lahat na nga ng may man. Yan ay iilan lang sa tandang-tanda ko na once in my life, nauto nila ako. Akala ko kase totoo sila. Di naglaon, nagising na lang ako na--- "ay di pala sila totoo!"

Bukod diyan, may isa pa akong iniidolo. At magpahanggang ngayon, iniidolo ko pa rin siya. Si 'JOLLIBEE'. Oo, si Jollibee nga. Pero di tulad ng mga unang nabanggit ko. Si Jollibee hanggang ngayon naniniwala pa rin akong totoo nga siya. Marahil hindi ganun kaliteral pero totoo talaga siya.

Tandang-tanda ko pa, nong kindergarten pa lang ako. Lagi kong sinusulat sa diary ko--- "cant wait to see you my idol, Jollibee'. Ganun ako kahaytek. Kinder pa lang, nagdadiary-diarihan na at nag-uuminglis pa hah. Kasinungalingan!!! (na nagdadiary na ako kinder pa lang???) Hindi!!! Kasinungalingan dahil hindi naman talaga ako nagkinder. Diretso grade one po ako. Patawa!

Grade 1, 2, or 3 ata ako nun (whatever!) nong una akong makapasok sa Jollibee.Hindi para makijingle lang, o para makiinom lang, o para makiaircon lang. Kunde para para lumamon talaga. May pera kami!

"Daddy where's Jollibee?" tanong ko sa wikang inglis. Take note inglis yun..

"Tumigil ka sa kaiinglis mo hah, gripuhan kitang bata ka eh.. Wala si Jollibee, namamahinga yun. Hang-over,masakit ang ulo nun. Gumimik kagabi.. Kumain ka na lang.."

"No! No! No! I don't wanna eat. I just want to see Jollibee. Now na!!!" hysterical na ako sa mga eksenang yun..



"Wag ka ngang makulit.. Jollibee Jollibee ka jan. E kung isiksik ko sa ilong mo tong spaghetti. Lokong bata eto.." galit na si erpat.

"I hate you! I hate you dad! Ilabas niyo si Jollibee. Ilabas niyo. Utang na loob ilabas niyo!" at namigti ang buong ugat ko sa leeg sa kasisigaw.

Ayun, di ko rin nakatagpo si Jollibee kahit gusto ng magcollapse ng store sa lakas ng sigaw ko.

Nakakatuwa kase, sa tinanda-tanda ko ba namang ito eh netong 2010 ko lang unang nakaharap ng personal si Jollibee. Last month lang. September to be exact. Buti na lang nagtrabaho ako sa Jollibee mismo. Salamat!

Sunday non.. I was so surprised nung biglang nag-appear si Jollibee sa store, sa harapan ko. Starstruck ako siyempre. Nagsasayaw sila ni Hetty non. May duty ako. Gustuhin ko mang lumapit, hindi pwede. May duty nga ako di ba? Makikipagkilala man lang sana na ako yung # 1 fan niya. O kahit magpa-autograph man lang sana sa noo ko. O magpakodak man lang while nakapeace sign ang pose namin o di kaya bubuhatin ko siya ng kaliwang kamay ko lang ang gamit ko. Yun ang mga pose na gusto ko sana pag nagpakodak kami..

Mangiyak-ngiyak ako nun while watching him. No joke. Literal. May tears of joy talaga. Ang sarap pala ng feeling kase parang bumalik ka ulit sa pagkabata. Ang sarap pala ng feeling na makita mo yung mga bata na ang sasaya at amaze na amaze dahil nasa harap nila si Jollibee.

Tapos ipinangako ko sa sarili ko na--- "Jollibee,magpapakodak tayo one of this day. magpapakodak tayo. Magpapakodak tayo" habang mangilid-ngilid ang luha ko. "Magpapakodak tayo dahil gusto ko sa passport id picture ko,kasama kita." Pwede ba yun???

Ayun nga, October 24,2010..nagpakodak ako kasama siya. Wala nga lang yung dalawa lang kami dahil ang daming umepal. At eto nga yun..



I love you Jollibee. Idol kita. Noon at magpahanggang ngayon. Dream come true na nagkaharap tayo ng personal. At nagpakodak pa ako with you hah. Di nga lang kita nabuhat. Humindi ka eh. Sayang. Pero Salamat! Alam kong marami ka pang mapapasayang bata. At mga isip-bata na rin na tulad ko.

Ang Bag ni Ram

Dahil nga napansin niyong sunod-sunod na ang umaarangkadang kadramahang BLOGs entry ko on may FB account.., allow me to switch naman --- from kadramahan into something light-light BLOG entry naman kunwari. Yung tipong may sense na wala naman. Ano daw? Sensiya na. Adik lang. Adik lang. Andami kaseng nagrereact eh..

"Uy Ram, ang drama mo.."

Meron pang..

"..ang arte-arte na naman ng BLOGs mo. Emotero ka hah."

Or biglang may magtatanong na lang na..

"May dinadala ka ba Ram? May problema ka sa sanlibutan?"

Tapos may magtetext pa na..

"e0wHHH p0wH.., may pW0bzs Bah u??? nabasZah mei kaZieh BLOgsz m0wH! =("

Masyado ngang emo. Masyadong madrama. Masyadong maarte. Wala naman akong problema sa mundo. Wala akong utang na di nabayaran. Lalong di ako nabagsakan ng poste. At di rin naman namatay ang isa sa mga kapitbahay namin, o ng pusa namin.. Wala lang. Ganun lang ako magtrip. Trip ko lang umarte-arte this past few days. Malay mo kamo, baka may makadiscover?

Seriously, wala akong problema. Minsan sobrang stressed lang. Sobrang pagod. Stressed nga eh. Malamang pagod yun. Sa trabaho. And my way para mabawas-bawasan naman ang stressed ko e ang magsulat. Di kase ako yung tipo na very vocal pag may dinaramdam. Yung tipong share agad awtomatik ke ganito, ke ganun! Instead of sharing it with a friend, sinusulat ko na lang sa journal ko, sa BLOGsite ko, sa facebook ko, sa dahon, sa bato, sa tubig.. Ganun yun eh..

Anyway enough for that! Sabi ko nga very light lang ito di bah? Sinabi ko yun. Walang dramahan, walang arte-arte.



Imagine me wearing this bag habang naglalakad papasok ng trabaho. Alay lakad lang kase ang drama ko pag papasok ng trabaho.. Walking distance lang kase pero pag mali-late Rizal bagong salsal na eh running distance na ito syempre. Tinatakbo ko ito. Malapit lang naman. 521 steps.. Binilang ko minsan. Akala mo??? At unang-una, naniniwala ako sa kasabihan na " ang lumakad ng matulin ay walang pamasahe." Nagtitipid lang po sa pamasahe. Matipid si kuya.

Ito talaga ang ginagamit kong bag. As in I'm wearing this. WIERDO!!! Parang isang malaking joke lang. Hindi, isang napakalaki-laking joke pala! Para sa mga nakakapansin.

Dahil sa bag na ito.. Superstar ako. Rockstar ako. Sikat ako. Walang pwedeng hindi makapansin. Andito ang ilan sa mga reaksyon nila.. :

.ASTIG! Galon, ginawang bag??? (creativity ang labanan dito..)

.Ang cute. Para lang pagong na nagkunwaring tao ang nagsuot! (Ganun? At kailangan talaga may insultuhan pa? Ok lang atleast di sinabing ninja turtle.. Ang sweet nung nagsabi.)

.Kampanerang Kuba??? Ikaw ba yan??? (Eh kung balatan kaya kita.. O pakuluan man lang ng buhay? Kampanerang kuba ka jan.)

.Astronaut? Parasuiter??? (Pakispell nga daw?) Sabi ko nga bag yan. Bag yan!

.Kabog! Binuhat ang baul ni lola. (Tanga, aparador to ni lola. Haller??? Bulag ka?)

Andami pa eh.. Sa sobrang dami, di tumalad ang food supplement for the brain para alalahanin ang iba't-ibang pangungutya nila. Lol!

Trivia for this bag : I started wearing this nung pinauso ang transparent bag sa work ko. We are not allowed to wear any bag kung hindi ito transparent. Ayun, nag-exist nga ng tuluyan ang bag na ito!. Nagkakahalaga lang naman to ng 199php. At take note, nilibot ko ang mga superstore ng Cotabato, bago ko pa man ito nahanap.

Pero teka, anu-ano nga ba ang mga laman nito??? Tantanraran.. Buksan ang ataul daw ni lola. Este Baul.. Ay aparador pala! Whatever!



Nawala ang # 6 na pabango.. Natakpan ng mga books huhuhu!

1. WALLET - kahit laging walang laman, dala-dala ko ito lagi. Pampabigat. Ganun.

2. MIRROR - para kunwari may time din naman akong manalamin..

3. PETROLIUM JELLY PROTECTANT - may araw na trip ng pouty and red lips ko na magbitak-bitak.

4. BOOKS - wide reader ako. Lahat ng klase ng babasahin pinapatulan ko. Ay hindi pala. Di ako nagbabasa ng malalaswang babasahin. Bawal sa religion namin. Anu daw???

5. POWDER - ang panget panget namang magtrabaho ng may isang litro ka ng langis sa pagmumukha di bah???

6. PABANGO - pampabango. Malamang!

7. NOTEBOOK & PEN - para may masulatan at may pansulat. Malamang ulet. Pag wala akong mabasa, nagsusulat ako. Tali-talinuhan ito!

8. GLEE SEASON 2 DVD - Pyrated ito! Kanina ko lang nabli. I'm a certified GLEEK. Kaya lang hindi ata uso ang tv sa boarding-house kaya di na ko nakakapanood sa cable. Salamat na lang sa nagpauso ng pyrated CD. Nyahahaha. Peace Chairman.

END na. Salamat sa pagbabasa. Kung may nagkamali man na magwaste ng panahon..

Confession of a Sensitive Trainee

Before I am going to start this BLOG, I just want to clarify first that this is not intended to offend anyone. I just wanted to express my feelings.

"Tingin ko kase sayo weak ka! Paano ka maggogrow kung hindi mo yan mararanasan? Challenge lang yan sa'yo, wag mo silang pakinggan kung alam mong tama naman yung ginagawa mo at wala kang ginagawang mali. Be strong! Take it as a challenge. Yang tears na yan, it's a waste of tears.." --- one of my superior's advice.. (Salamat Sir!)

Yeah, last night I cried! Kakahiya man aminin but I did! I don't want to cry. It's a sign of weakness for me, as it really I guess! But I can't help myself not to cry. Ang hirap eh. Sobrang hirap mag-adjust sa bagong environment ko ngayon!

Ang inexpect ko kase yung mga superiors ko ang sisigaw sigaw sa akin. In the first place, they have the right to do so. So before I decided to enter in this kind of work, niready ko na ang sarili ko na masigawan ng managers (sa awa ng Diyos, wala pa naman..) Unfortunately, never ko inexpect na yung mga co-workers ko lang din pala ang sisigaw-sigaw sa akin! I am surprised! May right pala sila? Akala ko ang mga managers lang ang meron.. Whatever!

It's so hard to adjust. Really! This is not the environment I used to live with pero kailangan kong makibagay. Makikibagay ako!

Alam mo yung feeling na nagsiself-pity ka? Gusto mong sumagot and defend yourself. Pero hindi! Hindi pwede.. Nagtratrabaho ka.. Kailangan mong maging mabait! At tsaka hindi pwede.. Sino ka ba naman kumpara sa kanila? Kase nga naman mas nauna sila. You are just nothing, but a new comer. But a trainee..
Dapat sila yung unang-unang makakaintindi.. Lahat sila dumaan sa prosesong ganito. The adjustment period. Anong ineexpect nila sa baguhan? Na alam na kaagad ang lahat? Gaya nila? Oh my God.. Where is the empathy? Do they able to sense other's feeling?

Naisip ko, balang araw.. ako na ang nasa pwesto nila.. Na mas nauna kesa sa iba. If God's willing.
BUT I PROMISE NOT TO DO THE SAME THINGS THEY DID!!!


I will understand that the heart is fragile. An insensitive, degrading word, ridiculous act can easily destroy it! I will understand that the tongue is sharper than sword.

I will never act arrogant or proud! THEY COULD MAKE TRAINEES FEEL THAT THEY ARE NOTHING! (As what I am feeling right now..) Ok lang na ichallenge sila pero wag yung ikapahihiya nila..
I will be intelligent enough to be aware of my environment. Aalamin ko kung ano lang yung karapatan ko bilang isang worker din. I will not make unreasonable demands on my trainee. I should be aware of my rights and that of my co-workers.

I will treat my trainee kindly and fairly. I won't judge and bully those who are weak among me. In this way mas matuto ang trainee kung ituturing mo siyang kaibigan kase hindi siya matatakot o mahihiyang magtanong ng mga bagay-bagay di po ba?

I will reflect by putting myself on the trainee's place. I believe that all of us are equal. That we have a rigt to be treated fairly!

Magcocomment ako kung may mali man siyang nagawa but not on a tactless way.. I will be very tactful at all times.

I will appreaciate my trainee and recognize their hardworks to do the tasks even that they just still adjusting. I will act on my personal resolution to perform acts of kindness to others..

Once again this BLOG is not intended to offend anyone o magpatama ng ibang tao. Reality lang kumbaga. Salamat!