Maiintidihan Mo Rin Ang Sulat Na Ito Anak, Balang Araw..

Mahal Kong Anak,

Alam kong sa panahong ito’y hindi pa kayang intidihin ng iyong murang edad ang mensahe ng sulat na ito. Subalit nakasisiguro akong darating ang panahon na lilinaw rin ang lahat.

Anak, gusto kong hingin ang iyong kapatawaran sa katotohanang sinubukan naming itago ng iyong mommy ang tunay mong pagkatao. Sinubukan naming ilayo ka sa mga nakapaligid sa’yong maaaring magsabog ng isang rebelasyong hangga’t maari sana ay gusto naming mabaon na lamang.

Sabik na sabik kami nun ng iyong mommy na magkaanak. Subalit tila baga pinagkakaitan ang aming simpleng kahilingan. Mahabang panahon din ang hinintay namin. Ang totoo, nawalan na kami ng pag-asa. Hanggang sa dumating ka sa buhay namin.

Sa unang dampi ng iyong malambot na kamay sa aking palad naramdaman kong isinilang ka para sa amin, na bigay ka ng Diyos, ikaw ang matagal na naming hinihintay. Tandang tanda ko pa noong unang masilayan ng mommy mo ang napakatamis mong ngiti. Halos himatayin siya nun sa sobrang kagalakan. Noong una kitang kargahin, kakaiba ang naging pakiramdam ko nun. Para akong bagong tao. Noong una mong sambitin ang salitang "daddy", naluha a nga ako nun anak. Pakiramdam ko, ako na ang pinakamasayang ama sa buong mundo nang mga sandaling iyon. Noong una kang magkasakit, di magkandaugaga si mommy mo nun. Ako naman, alam ng Diyos kung paano ko hilingin na sana ako na lang, wag ang anak ko.

Anak, hindi ka man naging karugtong ng pusod ng mommy mo, hindi sapat ang salitang "mahal na mahal kanya," "mahal na mahal ka namin." Hindi ka man galing sa dugo’t laman ko, ramdam kong karugtong ka ng kaluluwa ko. Isa ka sa dahilan kung bakit patuloy sa pagdaloy ang dugo sa bawat ugat ko, kung bakit ayaw huminto sa pagpintig ang puso ko, kung bakit patuloy akong nabubuhay na may positibong pananaw sa gitna man ng kadalamhatian.

Marami kang naituro sa amin ng mommy mo anak. Tinuruan mo kaming maging responsable sa lahat ng panahon. Tinuruan mo kaming magbigay ng walang hinihintay na kapalit. Dahil sa’yo natuto kaming hindi maging maramot. Higit sa lahat, itinuro mo sa amin ang tunay na kahulugan ng "pagmamahal."

Anak, masaya ako dahil ilang araw na lang ay manganganak na ang iyong mommy. Tama nga ako, ikaw ang swerte sa pamilyang ito. Magiging kuya ka na. Huwag kang mag-alala, iyong ipinadama naming pagmamahal sa’yo noon, patuloy iyon. Dodoblehin pa namin kung kinakailangan. Walang magbabago, kahit anjan na ang isang nilalang na kadugo namin.

Alagaan mo ang kapatid mo anak ha! Ayokong mag-aaway ka’yo. Proteksiyunan mo siya. Tungkulin mo iyon bilang kuya. Sisiguraduhin kong magiging pantay ang pagtingin namin sa inyo. Pangako iyan.

Kung sakali nga palang hilingin mong makita ang iyong tunay na magulang at mga kapatid, huwag kang mahihiyang magsabi anak. Di ko maiaalis ang masaktan pero hinding hindi ko ipagkakait sa’yo ang isang bagay na magpapabuo ng iyong pagkatao. Madudurog ang puso pero, sasamahan kita. Yakapin mo sila anak ha. Utang namin sa kanila ang lahat kung bakit ka dumating sa buhay namin.

Kung totoo mang may kabilang buhay, hahanapin kita kahit tatlong dosena man ang anak ko sa kabilang buhay. Hahanapin kita, ilang beses man akong matay at muingmabuhay. Di ka man namin anak sa dugo, anak ka namin sa kaluluwa. Mahal na mahal ka namin anak!

Ang Minsang Ipinagkait Bukas Makakamit..

"Uuwi na ang tatay mo." Maiksing textmessage na natanggap ko mula kay nanay. Ito na ata ang pinakamagandang balitang natanggap ko ngayong taon. Panigurado, nakapagdala din ito ng napakalaking kagalakan kay nanay. Naiisip ko ngang nakalabas na ang ngalangala niya sa pagtawa dahil sa positibong emosyong nararamdaman niya sa mga panahong ito.

Bakit nga ba naman hindi? Halos labing-anim na taon ding hindi sila nagkita. Kung susuriin, mas mahaba pa ang panahong nagkalayo sila kesa sa panahong pinagsamahan nila. Labing-anim na taong "Long Distance Relationship" ang tema ng kanilang lovestory.

Malungkot mang isipin, kailanma’y di nabuo ang pamilya namin. Grade one pa lang ako nang mangibang bansa si nanay. Ang kapatid ko, sa ibang pamilya naiwan. Ako naman, nasa pangangalaga ng kapatid ni tatay. Tapos si tatay, kung saan saan nagliwaliw. Ewan ko, basta ang sabi ng mga kamag-anak namin, nagbuhay binata daw uli siya. Nagbisyo— droga, sugal, alak.. Lahat na. Ang bukod tanging di ko narinig ay ang nambabae siya. Hindi kami nabigyan ng pagkakataong maging close ni tatay. Paano ba naman? E minsan lang siyang magpakita. Nasanay na akong walang tatay. Mas nasanay akong walang nanay. Alam mo yung pakiramdam na wala akong masasayang alaala na kasamang kompleto ang pamilya ko.

Nung papauwi na ng Pinas si nanay, si tatay naman, kaaalis lang papuntang abroad. Nakakatawang nakakainis. Pakiramdam ko, pinaglalaruan at pinagkakaitan sila ng tadhana. Pakiramdam ko, tinatanggalan kami ng karapatang mabuo. Kapiling nga namin si nanay. Magkakasama nga kaming tatlo— ako, ang kapatid ko at si nanay.. Si tatay na naman ang kulang.

Di ko maiwasang isipin na parang andaya-daya naman. Ang mga kaklase ko, buo ang pamilya tuwing parents day. Wala din akong makitang family picture namin sa sala. Napaka-unfair di ba?

Pero bukas.. Matapos ang labing-anim na taon, makakamit ko na ang isang bagay na ipinagkait sa akin. Mabubuo ulit kami.

Sa wakas, makikita ko na ulit si tatay.. Bukas.

Ang Aking Hindi-Masyadong-Pakialamerang-Ina

Gaya nga ng naunang naikwento ko, matagal na kaming naghihintay ng anak ni Misis. Mga dalawang taon din. Kaya ganoon na lamang ang aking kaligayahan nang malaman kong siya’y nagdadalantao. Naglilihi pa lang siya’y pareho na naming hindi maitago ang excitement na nararamdaman kung ang sanggol ba na nasa kanyang sinapupunan ay babae o lalaki. Ang gusto ni misis, babae para daw mas close sa akin at masarap bihisan. Sabi ko naman, kahit ano, basta normal at healthy. Hindi na ako choosy.

Pinlano naming magpa-ultrasound. Pero hindi iyon ganun kadali.

Kasabay ng mainit na isyung panunutol sa pag-iibigan ng mga magulang ng dating naging parte ng sexlife ko na Heart Evangelista at ng kanyang batang-batang boyfriend na si Chiz Escudero ay naging mainit din sa bahay ang isyung panunutol ng aking “hindi-masyadong-pakealamerang-ina” sa plano namin.

Na-immune na ako sa favorite past time ni madir na pangengealam. Ang hindi ko lang talaga lubos na maintindihan ay kung ano ang dahilan sa pag-aalburoto ng kanyang tinggil nang malaman niya ang aming plano. Hindi maarok ng malawak kong pang-unawa kung bakit tutol na tutol siya sa ideya ng pagpapa-ultrasound. Hindi ko talaga ma-gets kung ano ang logic sa konseptong bad vibes daw iyon.

Hay naku! Muntik na talagang sumabog ang lahat ng ugat sa tarugo ko sa bawat rebelasyon ni inay patungkol sa mga bagay na ito— na kesyo daw nabuhay naman daw kaming mag-asawa sa kanilang sinapupunan ng walang nagaganap na ultrasound. Ang sarap lang sagutin na nung panahon talaga ni lapulapu, hindi pa iyon nauuso. Sabi pa, bakit daw hindi na lang kami maghintay? Na kung babae, e di okey, kung lalaki, e di okey!

Ginamit ko na ang pinakatinatago kong galing sa pag-i-explain. In-apply ko na rin ang natutunan kong “Strategies of Teaching” mula sa kinukuha kong kurso. Pinilit kong ipaintindi sa kanya ang konsepto ng tinatawag na ultrasound. Na hindi lang naman yung kasarian ng sanggol sa sinapupunan ni Misis ang gusto naming malaman. Na gusto lang naming makasigurado kung okey ba yung kinalalagyan ng sanggol. Normal ba? Hindi ba namin kailangang maalarma kung suhi ba o kung ano.

Isang umaalingasaw na “Ah basta hindi! Hindi ako papayag. Walang magaganap na ultrasound. Subukan lang ninyong kontrahin ang kagustuhan ko at isusumpa ko kayo!”

Nanlumo ako sa mga binitawang kataga ni mader. Jusko! Utrasound lang, isusumpa na kaagad? Yan ang nanay ko. OA.

At dahil nga masunurin akong anak at takot na takot kami sa sumpa ay itinuloy namin ang aming plano. Ang alam ko para to sa kapakanan ng bata sa sinapupunan ni Misis. Hindi ito patungkol sa excitement naming mag-asawa. Hindi ito patungkol sa aking nag-kokontrabidang ina. Para to kay baby!

Salamat, dininig ng nasa itaas ang gabi-gabi kong ipinagdarasal na nawa’y normal ang sanggol. Tuwang-tuwa si Misis, babae ang nasa kanyang sinapupunan. At dalawang buwan na lang ay masisilayan na namin ang pinagpawisan naming finish product. Yun oh!

Confirmed, Hindi Ako Baog!

“Noong binata pa ako, lagi kong ipinagdarasal sa mahabaging maykapal sa kalagitnaan ng pag-wi-withdrawal chenes na nawa’y wag muna akong makabuntis. Kako ay hindi pa ako handa. Noong ako’y magkaasawa, gabi-gabi ko namang pinagrorosaryo na sana’y makabuo na kami ni Misis kahit isa man lang.”

Halos dalawang taon din mula nang ikasal kami ng aking Misis ay hindi pa rin kami makabuo-buo. Dumating sa puntong nagkaroon na ako ng pagdududa sa kakayahan ng tamod ko na makabuo ng kasing kisig kong sanggol. Na-stressed ako. Sino ba naman ang hindi mai-stressed, Ate Charo? Sa gwapo kong ito, napakasayang naman kung hindi ko maikakalat ang naipamanang gandang lahi ng aking tatay di ba?

Dagdag pa riyan ang araw-araw na panunukso ng mga hinayupak kong barkada na ang weak weak ko raw. Isinusumpa ko sila. Malusaw sana ang mga betlog nila! Hindi ko na rin babanggitin ang ibayong pamemressure ng mga magulang ko na nangungulit sa paghingi ng apo. Kung makahingi naman ng apo, aporado.

Buwan-buwan kaming nag-aassume ni Misis nun na sa gabi-gabing (minsan araw-gabi pa nga!) pagniniig namin ay baka nakabuo rin kami. Subalit sa bawat buwan na dadatnan siya ng kanyang regla, katumbas nun ay pagkalagas ng aking bulbol dahil sa pagkalugmok.

Halos mawalan na kami ng pag-asa nun, hanggang sa dumating ang buwan ng kanyang pagdadalantao.

Laking gulat ko nang mag-positive si Misis sa pregnancy test. Na sa halos dalawang taong paghihintay, sa wakas ay nakatsamba rin kami. Muntik na akong mapa-split with kandirit na may kasamang tambling sa kagalakan. Kaya pala nang mga nagdaang Linggo ay laging iritable at tumayms tu ang pagkabungangera, buntis na pala ang gaga!

Gusto ko lang magpayo sa mga mag-asawang hanggang ngayon ay naghihintay pa rin na makabuo, unang-una siguraduhing may matres si Misis. Pangalawa, pakainin ng maraming buko si dyowa, pamparami’t pampalagkit ng semilya. Juk onli. Konteng tiyaga at hintay lang na may kasamang pagdarasal. Sa paghihintay, siyempre wag kalimutan na mas pailabin pa ang sex life. Yun ang importante!

Ngayon, kung tulad ko e tsumamba rin kayo, dapat ay handa tayong mga lalaki sa mga pagbabagong nagaganap at magaganap sa ating partner lalo na sa panahon ng kanilang paglilihi both physical and mental. Narito ang ilan sa mga dapat nating paghandaan:

MORNING SICKNESS - o ang pagduduwal sa umaga. Dinanas ito ni Misis noong nasa unang tatlong buwan siya ng kanyang pagbubuntis. Tuwing umaga, matapos bumangon sa higaan, agad siyang tumatawag ng uwak! Uwaaak! Uwaaak! Suka siya ng suka. But take note, hindi porke’t morning sickness ang tawag e di na nangyayari to sa hapon o sa gabi. Maaari itong mangyari sa buong araw anumang oras at anumang lugar gaya ni Misis na walang patawad. Kahit nasa kasarapan ako ng kainan ay biglang magsusuka.

PANANAKIT NG ULO AT BALAKANG - madalas niya itong inirereklamo. Noong hindi pa namin alam na buntis siya, bwiset na bwiset ako dahil akala ko e nag-iinarte lang siya at gusto lang ng libreng masahe ko.

MADALING MAPAGOD - mas madalas at mabilis siyang mapagod kesa noong wala pa siyang dinadala. Ihinakbang lang ng tatlong hakbang ang mga paa, hapo na agad-agad.

MOODY - ito ang dapat na pinakapaghahandaan natin mga lalaki. Dobleng pasensya ang kailangang ilaan. Dahil sa hormones, karaniwan sa buntis ang maging moody. Minsan masaya, mamaya magagalit. Papunta na sila sa pagkabaliw so pang-unawa ang higit nilang kailangan sa mga panahong ito. Ready tayo na tayo ang laging aawayin ni Misis sa ayaw at sa gusto natin. Tayo kase ang pinaka-convenient nilang kaaway dahil alam nilang tayo ang higit na pinakanakakaunawa sa kalagayan nila. One time nga, binato ako ni Misis ng charger, dahil hindi niya maisuot ang kanyang bra. Sumikip kase dahil lumaki siya. Sa malas ko, ako ang napagdiskitahan.

SENSITIBO SA PAGKAIN - dati rati paboritong paborito ni Misis ang penakbet, itlog at fried chicken. Noong najuntis ang hitad hay naku, kahit amoy nito, isinusumpa.

SENSITIBO SA AMOY - nakakahurt na katotohanan pero ang pinakaayaw ni Misis ay amoy ko noong “lihi stage” niya pa. Minsan nga di ko mapagilang ma-offend dahil sa gabi, ayaw niya akong makaharap o makadikit man lang sa pagtulog. Nakakasuka daw yung amoy ako. Ang totoo siya ang nakakasuka ang amoy dahil halos hindi na siya naliligo. Ayaw na ayaw kaseng makaamoy ng sabon, shampoo, toothpaste o anumang bagay na may kaugnayan sa pagligo. Ayaw niya rin ng cologne at alcohol. Kung noon, wala siyang pakialam kung magka-lung cancer man ako sa paninigarilyo ko, ngayong buntis siya, tangena, para siyang ginagahasa ng limang dyablo sa oras na makaamoy ng sigarilyo.

NAMAMAGANG SUSO - maliit ang suso noon ni Misis, sa katunayan kakailangan ko pa ng magnefying glass bago ko matunton ang kinalalagyan ng boobs niya pero nung mabuntis siya, Jusko mahihiyang lumapit sa kanya si Keanna Reeves.

PANGINGITIM NG PALIGID NG UTONG - self explainatory ito at di na kailangang i-explain. Ang pangit namang idetalye ang pag-itim ng paligid ng utong ng Misis ko.

PAGDEDEMAND NG TILA IMPOSIBLENG BAGAY - ito marahil ang pinakachallenging role bilang asawa ng isang buntis. Kung ano-anong pagkain ang pinabibili. Gusto ng manggang hilaw. Pag nabilhan ng manggang hilaw, nagbago daw ang isip.. Manggang hinog na naman daw n walang buto. Pinya na matamis na matamis. Kailangan yung wala ni konteng asim siyang malasahan. Pati durian na walang tinik, hinahanap din. Kung hindi ka ba naman mabaliw sa paghahanap. Tapos si Misis ang gusto niyan after my class, umuwi daw ako agad-agad sa bahay. Pag-uwi ko naman galing eskwela, jusko ang pambungad na palatuntunan sa akin e bat pa ako umuwi e naaalibadbaran lang daw siya sa amoy ko. Kung hindi lang ayaw kong lumaki ang baby naming walang tatay e magpasagasa na ako sa trak.

Iilan lamang ito sa mga pangkaraniwang pagbabago sa mga nagdadalangtao. Para sa tulad kong first time maging daddy, sa panahong ito, ang pinakamabisa nating sandata ay ang suporta at malawak na pang-unawa para sa ating asawa. Dapat ding mahusay ang pagdedesisyon natin sa lahat ng oras lalo pa’t madaragdagan na ng isang miyembro ang binuong pamilya.

Sa mga dalagang nagnanais maging ina, be ready! Sa mga binata namang may ganyang napapansin sa girlfriend.. Dali magtago ka na. Alam mo na at wag ng magugulat. Ihanda na an lampin. Tatay ka na dre. Apir! Goodluck sa’yo. Goodluck sa akin. Goodluck sa lahat ng magiging tatay!

Sa Pusod ng Karagatan

 Mahal ko ang dagat. Dahil ako si Marimar at may lahi akong syokoy. Talagang mahal ko lang ang dagat.

Yung amoy kase nito, parang laging hini-hypnotize yung katawang lupa ko. Ang mga buhangin, para lang koneksyon ng aking kaluluwa. At ang bawat hampas ng alon, parang karugtong naman ng puso ko. Oo! Ganyan kasimple mag-inarte.

Noong nakaraang Linggo ay Eidl Fitr naming mga Muslim. Iyon ay ang pagtatapos ng aming pag-aayuno. Pinaghahandaan ito nang bonggang-bongga ng mga royal blood na Muslim. At dahil nga sa isa kami sa angkan ng dugong maharlika ay nagplano kaming mag-beach party.

So ayun, nagsplit with kandirit kami papuntang beach. Medyo nakaka-sad lang dahil, di nakasama si Misis, may appointment lang ang gaga. Tapos nakalimutan ko pa yung mamahalin kong trunks na balita ko e dalawa lang ang ganung trunks sa buong mundo. Ang isa e nabili ni Justine Bieber. Chika lang! Dahil sa naiwang trunks ay di na ako naligo. Oo, nag-inarte ako. Ang ginawa ko lang sa dagat nang maghapon e kumanta-kanta nang naglalakad habang hinahangin-hangin yung buhok ko at yung polo ko na naka-unbotton. At paminsan-minsan ay nagtatapon ng bato sa may dagat. Music Video lang ang peg?

Bukod dun e siyempre, hindi kompleto ang kaartehan pag walang picture-picture kaya inilabas ang mamahaling DSLR camera Joke lang, cellphone lang daw! Narito ang ilan sa mga kuha ko:

Ayan ang dagat. Sugod, Maguindanao Resort. Oh di ba? Taray. Pangalan pa lang, susugurin mo na. Nevermind na kung hindi white sand at walang chix na naka two-piece at kita yung pisngi ng wetpu. Ang importante, malinis ang dagat at presko ang simoy ng hangin.

Hiyang-hiya naman si Direk Ramsey sa pose na ito. Stolen shot yan. Pinaghandaan nga lang. Haha. Nag-sa-sunbathing. Kakaibang sunbathing dahil sa may lilim ng isang puno. E sensitive ang skin ko sa araw e. Chos!

Ok na sana. Kaso um-epal pa ang nanay kong panira ng moment. Makalipat na nga ng ibang pwesto.. Yung walang nanay na bigla-biglang sumisingit.

Sabi ng pinsan ko, magpose daw ako na parang Survivor. Hindi ko alam kong matutuwa ba ako sa suggestion niya o maiinsulto. Kase para nga naman talaga akong Survivor dito— Survivor ng lung cancer. Payat na payat. Ayan o, angat na ang balikat. Long legged naman. Hmp.

At ang anghel sa buhay namin, ang makulit kong baby boy na kasing payat din ni daddy. May future pa atang maging syokoy.. (wag lang maging sirena, baka tuluyan ngang magka-cancer si daddy) Tuwang-tuwa sa tubig e. Ayaw ng umahon. Sayang nga lang at wala ang kanyang mommy.

Ayan ang masayang bakasyon ko sa Maguindanao. Ang ending, isa na akong ganap na Negrito de Baluga sa kasalukuyan. Malay ko bang di pala pwedeng gawing sunblock ang mantika? Di ako na-inform. At di ba nga, sensitive ang skin ko?

Brief

Isa sa mga naisulat ko sa aking pagkahaba-habang wishlist ay ang “sana magkaroon ako ng Calvin Klein na brief.” Oo, tama! You can check your head sa iyong nabasa. Siguro nga, sobrang ang babaw lang ng pangarap na iyan para sa mga nakakabasa (kung meron man. Assumero?) Pero para sa akin, hindi to mababaw, simbolo ito ng karangyaan sa buhay. Na kapag naka-Calvin Klein, walang karapatan ang kahit na sinong apihin ka.. (Saan ko kaya nahuhugot ang mga ganitong litanya.)

May obsession ako sa mga mamahaling brief. Kung bakit? Narito ang kwento. (Insert Maalaala Mo Kaya song here.)

Dear Ate Charo,

Lumaki ako sa dukha, maralita, pobre at hampas-lupang pamumuhay. Nakikishare lang kami sa mga dagang araw-araw ay ginagawang diskuhang-bayan ang aming bahay na di naman mukhang bahay. Nasubukan na rin naming kumain ng lupa na nilagyan lang ng konteng asin at vitsen para magkalasa naman at nang may ma-i-lamang-tiyan. Ganon kami ka-kawawa Ate Charo. Purita Mirasol to the power of infinity.

At dahil sa ganung kalupit na pamumuhay ay tinanggalan ako ng karapatan na bumili ng mga bagay na makakahinga naman ako ng normal at walang pag-iimbot kahit wala ang mga bagay na ito— isa na dito ang brief.

Hanggang sa ako’y tumuntong sa ikaanim na baitang sa elementarya at magsimulang sumibol ang mga bulbol ko sa betlog, wala pa rin akong brief. Isang araw, katatapos ko lang mag-CR nun. Hindi ko na matandaan kong umihi ba ako, tumae o nagtikol lang, basta ang natatandaan ko lang e galing ako ng CR nun. Takang-taka ako dahil lahat ng mga mata ng aking mga kaklase ay nakatuon sa akin. Matang may kababanaagan ng pangungutya. Lahat sila nakatingin sa gitnang bahagi ng aking kabuuan. Nakakabingi ang katahimikan ng mga panahong iyon. Katahimikang nagtagal ng sampung segundo. Naputol lang ito nang sumigaw ang pinaka-bully sa lahat ng kaklase ko— “uy ang otin ni Ram nakalabas!” (otin talaga?) Kasabay na nun ang napakalakas na halakhakan. Yung iba nag-standing ovation pa. May iilan na maluha-luha pa habang pumapalakpak. Pati mga decoration ni Maam sa classroom, nakipalakpak na rin.Yung iba, nagbubulungan. Habang yung iba garapalang sumisigaw na “Ram supot! Ram supot! Walang brief!” Paulit ulit. Walang tigil. Nanalangin ako ng taimtim. Lahat ng santo at santa tinawag ko, maging si Jodi Sta. Maria, natawag ko na rin ata. Sabi kong sabihin nila sa panginoon na biakin Niya ang lupa at ipakain ako dito. Pero walang nangyari. Nakapako pa rin ako sa kasalukuyang kinatatayuan ko. Slow-motion ko na lang na ipinasok si Junior sa aking brief. (May kasama itong kurot dahil sa kanyang punyetang pag-he-hello Philippines sa klase.) Kasabay nang pagsara ko sa zipper ng aking short ay ang mga nag-uunahang mapapait na luha na may panunumbat kung bakit ganun kami kahirap? Dahan-dahan ko itong pinunas Ate Charo at sinabing—

“Balang araw itong taong ito (turo sa self) na pinagtatawanan ninyo ay yayaman at makakabili rin ng brief. Brief na mas mahal pa sa mga buhay niyo ( isa-isa ko silang pinagdududuro sa mukha.) Tandaan niyo yan. Bibili ako ng isang track na Calvin Klein at ipagsasaksak ko sa mga baga ninyo. Mga putang ina ninyo. Tandaan ninyo yan. Isinusumpa ko na magiging model ako ng Calvin Klein at kayong mga babae (turo sa mga girls) maglalaway kayo sa akin habang nakikita niyo ako sa tv na rumarampa nang naka-brief lang. Isinusumpa ko! ISINUSUMPA KO!!!’

Tapos ay kumulog at kumidlat. Sabay napaluhod ako at napatingin sa kalangitan habang sumisigaw pa rin ng “isinusumpa ko!”

Hanggang sa kasalukuyan nga Ate Charo ay wala pa rin akong Calvin Klein na brief pero medyo nakakaluwang-luwang naman ang aming pamumuhay kaya kahit paano e nakakapag-Natasha brief naman ako. At pag medyo mas nakakaluwang-luwang pa, puta, bibili talaga ako ng Calvin Klein. Hindi pa sa ngayon dahil varsity jacket muna ang bibilhin ko. Palaos na kase e wala pa rin ako nun. Wawa much.

Nagmamahal Ram.

PS: Hindi na ako supot. Nung isang taon lang e nagpatuli ako para naman pag nagkataon e may hustisya ang pagsusuot ko ng Calvin Klein na brief. Ang pangit naman diba? Naka-brief ka nga ng tatak-CK , ang laman naman e SUPOT na patotoy..

"Watching my only sister grow up--- that's one of my favorite part of being the oldest in my family."

Ansave ng english kong title? Private school? 150 baon?

Nagsimula akong ma-stressed ng bongga-bongga, bigla ko na lang kaseng narealized na tumatanda na pala ako. Sa edad lang naman. Hindi sa mukha. Atleast fresh na fresh pa rin. Sa katunayan e lumamang lang sa akin si Daniel Padilla ng isang leather jacket sa ka-fresh-an.

Noong nakaraang araw, kaarawan ng nakababata kong sisteret. 17 turned 18. Malamang.

Tandang-tanda ko pa Ate Charo nung kakaluwal pa lang sa kanya ni maderaka. Apat na taong gulang lang ako nun. Tumutulo pa ang sipon at natatae pa sa salawal pero sariwa pa sa aking alaala ang mga kataga ng aking ina— “Oh kuya ka na ha! May responsibilidad ka na. Mahalin mo ang iyong kapatid. Alagaan mo siya.” Hindi pa ganun kaliwanag sa aking murang isipan ang mga salitang iyon. Basta ang malinaw lang e kuya na ako. May kapatid na ako. May makakalaro na ako at higit sa lahat, may mauutusan na ako.

Nasa gunita ko pa rin yung sandaling unang pagkakahawak ko sa kanyang maliliit na daliri, pagdampi ng mga kamay ko sa malambot niyang mga balat. At ang paghalik ko sa noo ng isang mala-anghel na sanggol na karga-karga ng aking ina.

Mabilis ang ikot ng oras.. Hindi ganun kaperpekto ang naging buhay ng aming pamilya. Marami kaming napagdaanang sigalot. Di rin kami masyadong naalagaan ng aming mga magulang. Pareho kase silang nag-OFW. Sa panahong wala kaming mga magulang na masasandalan, tanging kami lang ni Aiko ang tunay na magkakampi. At taas-noo kong ipinagmamalaki na naging mabuti akong kuya sa paraang alam ko. Ako ang tumayong nanay, tatay at kuya niya sa mga panahong kailangan niya ako.

Haaay.. Parang kailan lang. Ngayon, dalaga na ang hitad. At heto na nga, labing walong taong gulang na.

Aiko, maligayang kaarawan! Paumanhin dahil istrikto akong kuya. Sa ngayon, marahil ay hindi mo pa kayang intindihin na paminsan-minsan ay nagiging bayolente ako. Hindi makatarungan ang mundo. Madaya! At ayoko kong maging biktima ka neto. Gusto kong maging matatag ka na harapin ang bawat hambalos ng buhay. Nang sa gayon kapag ako’y nasa langit na, kaya kong harapin ang panginoon nang walang bahid ng pag-aalilangan sa pagsabing—

“naging mabuti akong kuya.. Tingnan niyo na lang ang kalagayan ni Aiko sa lupa, siya ang ebidensya.” 

Battered Wife

Hindi ako naaaliw sa pinapanood kong palabas, kahit ganu pa ito ka-comedy. Hindi ko maintindihan yung istorya. Unang-una ingles iyon at walang subtitle, nosebleed me. Pangalawa ang konsentrasyon ko ay hindi nakatuon doon. Sa kung saan— sa madugong world war 3 namin ni Misis kaninang umaga. Sinubukan kong ilipat sa ibang channel, wala, at sa iba pa, wala rin.. At sa iba pa ulit. Wala pa rin akong matipuhan. Nang magsawa ay pinindot ang OFF-button ng remote. “Tsk!!!” (Oo, may tsk with 3 exclamation point talaga.)

Dali-dali ay hinablot ang mamahaling iPod mula sa magarbo kong bag. (Ako na ang nagmamayaman!) Inilagay ang headphone sa tenga.. Nagpatugtog—

“Pagkabigo’t alinlangan, gumugulo sa isipan. Mga pagsubok lamang yan, wag mong itigil ang laban. Ahhh.. Ohhh..”

Ampota! Emong-emo na nga, lakas pang makapang-stress nung natyempuhang kanta! Bigti mode on na ba talaga itey? Nanadya lang? Muntik ko nang maihampas ang mamahalin kong iPod. Mabuti na lang na at the very last minute na magdesisyon akong ihampas iyon ay naisip kong mamahalin nga pala, sayang kung nagkataon. Echos!

Hindi tama ang desisyon kong magsoundtrip, baka pag pinagpatuloy ko iyon ay matagpuan na lang ako sa loob ng kwarto na nakabigti, tirik ang mata at wala ng malay. Afredy Aguilar! Kaya walang ano-ano ay tinanggal ko ang headset na nakabara sa aking tenga.

Hinanap ang mamahaling cellphone (required talaga yung mamahalin for clarity.) Iyon ang pinagbalingan ko. Tinext ang pinakalango sa alak sa mga kaibigan ko.

“Pare, inuman tayo! Treat ko! May problema lang. Nag-away at nagkasakitan kami ni Misis. Pumutok ang nguso ko, baka kayang gamutin ng Emperador.”

Sending text message—

Nang..

Message Sending Failed. Check Operator Service!

Anak ng tinapa lang di ba? Bat ngayon pa? Nanlambot ang itlog ko at nalagas ang pubic hair ko sa sobrang pagkaaasar.

Depressed na depressed ako ng mga sandaling iyon Ate Charo. Yung pakiramdam na ako na ang Most Depressed Man alive sa Guiness Book World Record 2012. Ganun ang level ng pagkadepressed ko Ate Charo.

Iyon na nga marahil ang pinakagrabe naming away ni Misis. Yung kulang na lang e magsaksakan kami ng cotton buds sa ngalangala.

Kung may nakikita lang akong katol sa mga sandaling iyon ay papatulan ko nang hithitin. Magkaroon lang ng lakas tama. Makalimot lang. Makaalis lang sa reyalidad! Gusto kong magwala. Gusto kong kumawala sa mundo. (Arte much!)

Naisip ko na ring takpan ang sariling mukha ko ng unan at nang malagutan na ako ng hininga. Pero baka pag nagpakamatay ako ay hindi ako tanggapin sa impyerno. Baka daw kase sapawan ko pa si satanas sa pagka-HOT. Weh?

Napayuko na lang ako sa sama ng loob. At—

“Bat ganun? Ang sama ko ba talagang asawa? Bat hindi niya ako maintindihan. Respeto lang naman ang hinahangad ko. Kailangan ko rin minsan ng ispasyo. Hu hu hu.” (di me sure kung may huhuhu ba talaga akong nailitanya nun, ilalagay ko na lang for cinematic purpose kunwari.)

Bigla akong natigilan sa pagmamaarte ko nung may dalawang pulang langgam akong nakita, 5 centimeter away from my pangmayaman na paa. (Pangmayaman uli!)

Naririnig ko sila, nag-aaway. Base sa kanilang pinagtatalunan, away-mag-asawa iyon, nakakasiguro ako. Kaya kunwari hindi ko sila tinitingnan pero ang totoo e Tutok Tulfo talaga ang drama ko nun. At nakinig—

Blagadag! Blaaagggh! Blagaaags! Nagbabasagan ng plato ang mag-asawang langgam. Kitang-kita ko ang pagkalat ng mga bubog ng maliliit nilang duralex na plato. Mabuti na lang at 70-70 ang vission ko, kaya kitang kita ko.

Sisitahin ko sana sila. Ampota kase wala silang pinipiling oras ng paggigeyerahan. Hinayupak na mag-asawang langgam na ito, langgamin sana sila. Grrr. Tanghaling tapat? Mananghalian kaya muna sila, bago ang sagupaan. At nang may energy naman sila. (Pero kami nga ni Misis, bangayan ang inalmusal e. Kaya hinayaan ko na lang sila.)

Nagpatuloy ako sa pagmamasid.

“Putang-ina mong langgam ka! Kaya pala wala ka ng oras sa akin dahil may ibinabahay ka na pala!”panghihimutok ng babaeng langgam na halos bumulwak ang petuitary gland sa lakas ng sigaw.

“Tumigil ka na sa kakaputak mo! Kung ayaw mong sampalin kita!” Pagbabanta ni lalaking langgam.

“Sige subukan mo!” Hamon naman ni babaeng langgam.

PAK!!! At sapol nga ang pisngi.

Biglang umatikabo yung aksyon. Nagbalibagan na ang kanilang katawan.

Pinlano kong umawat pero mas pinili kong manahimik na lang. Hindi dapat pinakikiaalaman ang away-mag-asawa. Bawal daw, sabi nung kumare ng nanay ko na katsismisan niya sa batis habang naglalaba sila.

Talo ang babae malamang. Marahil ay kusa nang sumurender ang kaawa-awa niyang katawan sa mga tinanggap nitong sampal, sabunot, suntok na may kasama pang tadyak. Kaya iniyak na lang ang lahat ng sama ng loob.

“Di ka titigil sa kakaiyak? Di ka talaga titigil? Ha? Ha? Ayaw mo talaga? Gusto mo pang makatikim?”Nakamaang ang mabagsik na kamao ng lalaking langgam.

“Huhuhu! Sawang-sawa na ako hayup ka sa pambubogbog mo! Aalis na ako. At isasama ko ang mga anak natin. Hindi mo na sila makikita. Hayup! Hayup! Este insekto! Insekto!”

At kambal na sampal uli ang tinanggap ng babaeng langgam.

“Anong pinagsasabi mong aalis ka. At anong pinagsasabi mong isasama mo ang mga anak natin? Pota ka! Hindi mo sila maisasama—-

dahil unang-una wala naman tayong mga anak. Hindi mo ako mabigyan ng anak dahil nga baog ka di ba? Anak anak ka diyan! Kailan ka pa nag-adik ha?!” At nagpakawala pa uli ng isa pang sampal.

Natigilan ang babaeng langgam. Tama nga pala, wala silang anak.

Kanina ay awang-awa ako kay babaeng langgam, ngayon ay natawa na lamang ako sa kanya. Adik pala ang gagang langgam!

Dinampot ko uli ang mamahaling iPod at sa pangalawang pagkakataon ng mga sandaling iyon ay nagpatugtog—

“Di makatulog sa gabi sa kaiisip, sa diwa ko ikaw ay aking panaginip. Oh bakit ba ikaw ang siyang laging laman, ng isip ko oohhh.. Ohhh…”

Napangiti ako. Theme song namin to ni Misis nung magkasintahan pa lang kami. Rumehistrong muli ang mga larawan nung panahong nagliligawan pa lang kami. Napakasaya namin na parang wala ng bukas. At may naiwang tanong sa magulo kong isip—

NASAAN NA KAYA SI TOOTSIE GUEVARRA?

BUNDLE OF BARBECUE STiCKS

At ngayo'y nasa pinagbigkis-bigkis na barbecue stick nakatuon ang paningin ko. Pero wala doon ang aking konsentrasyon. Sa kung saang dako? Malayo.. Malalim..

Halos isang linggo na akong problemado. Aaa, hindi lang pala ako. Ang buong angkan, ang buong miyembro ng family tree. Sina nanay at tatay kase, nagdeklara ng world war tri sa pagitan nilang dalawa. At siyempre "damay-damay na to!" ang drama. Ayaw man namin, kasali at apektado pa rin kami ng nakababata kong kapatid.

Mahigit isang linggo na silang nagbabangayan. Bangayan Marathon ito! Sumbatan, murahan at siyempre sigawan. (Malamang, wala naman sigurong nagbabangayan na nagbubulungan.)

Bawat isa, may kanya-kanyang pinaglalaban. Si tatay ang kanyang prinsipyo. Si nanay, ang respeto. Ako, ang kalayaan. At ang bunso kong kapatid, ewan ko. Hindi ko na inalam.

Umagang-umaga pa lang noon.. Habang nasa kainitan ng bangayan, (kakaiba no? Bangayan talaga ang inaalmusal namin.) kitang-kita ko sa may di-kalayuan si Aling Bonita, (di niya tunay na pangalan) ang reyna ng mga tsismosa sa aming baranggay na kausap si Marian, (di niya rin tunay na pangalan) ang kanyang first-runner-up. Tanaw ko ang bawat pag-ngiwi ng bibig ng dalawang hitad na ito. Di ko sila naririnig. Ang sigurado ko, kami na naman ang pinagkakaabalahang pag-usapan ng mga ito--- TANGINA NILA!!! Natitiyak ko, gustong-gusto nilang magpa-fiesta sa sobrang kagalakan. Dahil kung gaano sila nagdadalamhati sa bawat tinatamong tagumpay naming pamilya ay ganun din sila kasaya pag alam nilang may promblema kami. (Ang sweet lang nila!) Lalo pa't ganito na nakikita nilang nag-aaway-away kami.

"Bibili ba kayo, kuya?" Ang tanong ng tindera. Napansin atang kanina pa ako titig na titig sa pinagbigkis-bigkis na barbecue sticks.

"Ah.. Oo. Magkano ba 'to?" At agad akong nakabawi palayo sa lumilipad kong isip.

"Pitong piso kada isang bigkis, kuya." Sagot niya.

"Bigyan mo ako ng dalawang bigkis." Tapos ay iniabot ko ang dalawangpung pisong papel.


"Nagbibenta po ba kayo ng barbeque, kuya?" Pangingialam niya.

"Oo. Suma-sideline.." Kaswal kong sagot.

"Ah.. Di kase halata, kuya. Ang gwapo mo kase." Sabi niya.


"KEEP THE CHANGE!!!" Awtomatiko kong litanya dahil nagustuhan ko yung mga huling kataga niya.


"Salamat!" Nakangiti na siya na nabola ako.

"Teka, matibay ba 'to?" Tanong ko sabay sinubukan kong baliin ang isang bigkis ng barbecue sticks. Matibay nga dahil hindi ito natinag. Ni hindi nga naunat o nakurba man lang. Tinanggal ko ito sa pagkakabigkis at agad na kumuha ng isang pirasong barbecue stick. Inunat ko lang nang bahagya at nabali na agad. Napatingin ako sa tindera.

"Miss, di naman pala matibay e.."


"Ganyan talaga, kuya. Yang barbecue sticks na yan, parang pamilya---"

Napakunot-noo ako.

"Magiging matibay lang ang pamilya kung magkakasama-sama sila at nagdadamamayan---"

Unti-unting lumiliwanag sa akin ang gusto niyang ipahiwatig.


"Pero sa oras na mag-aaway-away sila at maghihiwalay, masisira sila."

Napangiti ako. Tama ang kanyang paliwanag. Ibabalik ko sana ang barbeque stick na hawak-hawak ko pero nagbago na ang isip ko.

Napatingin na lang ako sa hawak-hawak ko. Ang bigkis ng barbecue sticks pala na ito ay parang kami.

Tapos agad akong napaisip. Maraming mga tao ang isip-talangka. Na ang saya kapag nakakakita sila ng taong lugmok. Sa halip na makisimpatya at tumulong ay gagawa pa ng paraan para mas lalo pa itong ilugmok. Tulad nga nina Aling Bonita at Marian.

At malamang malulugmok nga kami kung kami mismong magkakapamilya ang nag-aaway-away.

Pangitain..

Nasa library ako nun, wala.. nagtrip lang akong mag-brainy-breynihan ng mga sandaling iyon. Ay hindi. Ang totoo, tinambakan lang naman kami ng aming Ed1 professor ng kasumpa-sumpang research paper. Hekswali, sa final pa naman daw ipapasa. Pero sadyang eksayted lang akong gumawa kaya agad-agad ay niresearch ko na. Bakit ba?

Para sa aming biniyayaan ng angking talino ay simple lang naman ito. Chicken! Pinaghahanap lang naman kami ng tatlong bansa para alamin at pakialaman yung paraan ng kanilang pagtuturo. At ito na nga yung pinili kong tatlong bansa-- Una ang AZERBAIJAN, para mahirap ipronounce. Gusto kong pilipitin ang dila ng professor ko pag pinasa ko na at binasa niya na ito. Pangalawa ang BRITISH INDIAN OCEAN TERRITORY, para mahingal siya sa sobrang haba ng pangalan ng bansang ito (at para bigla siyang mangailangan ng oxygen.) Ang pangatlo, ang LIUCHELLES, para nganga kaagad ang kanyang unang reaksyon, sabay sabing "May ganito palang bansa?" (Gawa-gawa ko lang naman itong LIUCHELLES e. Kaya wala talagang ganitong bansa. Bwahahaha!)

Sa kalagitnaan ng pag-ri-research, bigla-bigla ay kinabahan ako..

Dig! Dig! Dig! (may Dig! Dig! Dig! talaga.)


"Bakit kaya ako kinakabahan?" bulong ko.

Ang alam ko, pag biglang kakabahan ang isang tao ng walang dahilan, may hindi magandang mangyayari.

"Diyos ko! Wag naman po sana.."  bulong ko ulet.

O baka naman dahil gutom lang ako. Kanina ko pa kase nararamdamang nagrereklamo na ang aking alagang anaconda sa tiyan. Pero wala pa naman akong narinig (so far!) na kinabahan dahil nagutom. Kaya nagbreathing exercise na lang ako.

"Inhale, exhale. Inhale, exhale!" at bigla akong may naamoy. Badbreath. Gutom na talaga ako. Kailangan ko nang mag-mey-ay-gow-howm. Bukas ko na lang tatapusin ang requirements na ito.

Pagdating ko sa bahay, ang mukha ni Popong (Ang kaibigan kong tanga) ang agad na sumalubong sa akin. Nagyayayang pumunta sa isa pa naming kaibigan, si Tita.

"Pwede mamaya ka na lang mang-istorbo Popong? Mauna ka na dun. Tapos after my class hahabol ako." Ang ibig ko talagang sabihin na hindi pa ako nanananghalian at gutom na gutom na ako. Pero ewan, nasa mukha ko nga yata yung tatlong buwan nang hindi kumakain (o baka nalanghap niya lang yung amoy ng bunganga ko?) kaya..

"Bili lang tayo ng pang-lunch. Libre ko." awtomatiko niyang sagot.

"Himala, mag-bo-blow-out si tanga!" bulong ko na naman sa sarili ko.

Buti na lang good mood si Misis ng mga sandaling iyon kaya pinayagan naman akong sumama.

Nang malapit na kami sa aming destinasyon, agad na pinara ni Popong ang traysikel. Naiwan daw ang pitaka. Bwiset! Ang kaibigan kong tanga, hanggang ngayon, tanga pa rin. Walang nagawa ang drayber kundi bumalik. Nakakapamerwisyo talaga ang katangahan.

Dumaan muna kami sa pinakasikat na restaurant sa aming lugar bago pa man kami tumungong mansiyon ni Tita.

"Gud murneng ser, gud murneng mam! Welkam tu Alarkon. Wats yur ordir?" bungad ng ambisyosang tindera n kung maka-good morning ay parang counter crew lang sa Jollibee. E mas lamang lang naman ng konte sa turo-turo ang restaurant na ito.

"Ang sa akin, halu-halo at burger, ang sa kasama ko mouthwash!" sagot ni Popong.

"Samahan mo na ng tawas." dugtong ko.

Narating na nga namin ang mansiyon. At ang mga tagiyawat ni Tita ang sumalubong sa amin. Diyos ko! Bat parang may fiesta ng mga tagiyawat sa kanyang fez, sa sobrang dami? No space for new pimples, parang ganun. Balak ko ngang piktyuran para ipadala sa Guiness Book of World Record.

"Oh tito, bat pumayat ka? Para ka ng butiki na hindi nakakain ng tatlong buwan." ang kanyang welcome address sa akin. Kung makapagsalita, akala mo'y miyembro ng pamilya ganda. At kung makapang-insulto, akala mo'y di pinag-fiesta-han ng tagiyawat sa fez.

"Di ba pwedeng kumustahin muna ako, bago ako insultuhin?" sagot ko.

Halos dalawang taon din kaming hindi nagkikita-kita. Kaya nagmistulang grand reunion ng mga oras na iyon. Kwentuhang parang walang bukas. Sabay-sabay inalala ang nakaraan (char!) At kanya-kanyang pabidahan. Si Tita, ibinida ang tagiyawat este ang ang pag-i-stay at ang naging trabaho sa Boracay. Si Popong, ang kanyang asawa. At ako, ang naging trabaho sa Jollibee at ang aking asawa.


"Ikaw Tita, anong petsa ka pa mag-asawa? Kung kailan menopause ka na? O tuluyan ka ng magpapakalaon? Naku, wag girl! Sayang ang lahi kung hindi maikalat!" si Popong.


"Oo nga Tita, balak mo atang tumandang dalaga. Yun tipong uupo ka na lang sa tumba-tumbang upuan na nakatapat sa bintana habang nagboborda ng punda at naghihintay na dumilim. Ganun na lang ba yung magiging drama mo?" dugtong ko pa.


"Heh! Tumigil nga kayo, di pa nag-po-propose ang boyfriend kong kano. Excited?" sagot niya.

Mga dalawang oras din kaming nagkwentuhan. Kwentuhan ng mga bagay-bagay na walang saysay. Napatingin ako sa relo. Ay wala nga pala akong relo. Sa cellphone ako tumingin. Ala una. Kailangan ko ng magpaalam. May klase pa ako..

At tuluyan na akong nagpaalam.

Malayo pa sa bahay ay dinig na dinig ko na ang boses ni Madir, ang reyna ng mga talakitok. May tinatalakan sa kabilang linya. Si Fadir iyon. Seryoso ang kanilang pinagtatalunan. Seryosong-seryoso, natitiyak ko. Ah kaya pala ako biglang kinabahan kanina. Ito na pala yun.

"Maaayos pa ba nila ang bagay na ito? Sana naman.. Sana.." naibulong ko sa aking sarili (bumulong na naman ako. Nawili sa kabubulong sa sarili. Nobother na ako. Di kaya bukas makalawa e manakit na ako?)

Isang Sulat Para Kay Ama

Dear Fadir,

Kumusta na po? Pogi pa rin ba? Ilang yirs na ba ang nagdaan nong huli tayong magkita? Humigit-kumulang anim na taon na rin siguro. Kelan ba matutuloy yung planong bakasyon mo dito sa Pinas? Sana malapit na. Kase mis na mis ka na namin. Lalo na si Madir. E pano, mas mahaba pa yung panahon na di kayo nagkasama kesa sa pagsasama niyo mismo. Talagang kinarir lang ninyo ang 'LONG-LONG DISTANCE LOVE AFFAIR' niyo. Nakakalungkot! (Hikbi..)

Ayos lang kami dito. Kahit papaano, nakakaraos naman. Ang bunso niyong anak, naku dalaginding na ang bruha. Itong unang apo niyo, ang kulit.. May ngipin na. At ilang beses na akong kinagat sa tenga, pinaglihi ata to sa aswang.. Si Madir naman, di pa rin nagbabago. Talakitok pa rin, lalo na pag stressful day ang byuti. Pero choks na. Sanayan lang yun!

Di ko na rin nga pala itinuloy ang plano kong pag-aartista. Kase nga mag-aaral ako ulit ngayong semester ng pagkaguro. Baka maapektuhan yung istadis ko. Isa pa, ayaw din ni Misis. Ayaw kase nun sa showbis e. May rhyming??? Parang tula--- Huminto ako sa pagsosyobis dahil ayaw ni Misis at baka maapektuhan ang istadis.. Haha! Kaya nagbak-awt ako sa pers movie project ko sana. (Chinggg!!!)

Baydawey, patawad kong nabalitaan niyong nagworld-war kami ni Misis kamakailan. Il-kyu lang. Pero may peace-talk ng naganap sa pagitan naming mag-asawa. Labing-labing na ulet.

Alam niyo po, (aym syur hindi pa!) kahapon ginagaya ko ang writing niyo. Ipinakita ko nga kay madir. Ang sabi, "pwede na.." Sinubukan ko rin gayahin ang boses niyo. (Gaya-gaya puto maya lang yung drama.) Yun ang di ko magaya kahit anong eport ko. Di ko makuha yung timbre.


At namaos lang ako sa kakanta ng 'Carrie' by Europe na lagi mong kinakanta .Naisip ko, baka required lang na lumaklak ang inyong unico hijo ng mga limang case lang naman ng Redhorse. Baka sakaling maachieve ko yung boses niyo.May ganun talaga?

Sayang no? Di tayo nakapag wan-on-wan sa inuman. Naisip ko, sino kaya ang unang masuka? E kase, gatas pa yung inoorder ko nung isinasama niyo ako nung araw sa mga videokehan. Di bale, pag andito ka na, magbabanding galore, inuman marathon at pataasan tayo ng iskor sa videoke. Balik father and son tandem lang yung drama.. Kantahin niyo po yung walang kamatayang 'Carrie' ng Europe hah. At ako, ibibirit ko naman na parang walang bukas yung 'Ikaw Sana' ng muntik lang tumangkad na si Ogie Alcasid. Iksayted na ako!

Pano ba to, hanggang dito na lang at baka maiyak pa ako. Drama.. Wag masyadong magpapagod. At wag kalimutang uminom ng vitamins para feeling mayaman lang.

PS :
Ang laptop ko, pag-ipunan mo na. Hehehe. Aymisyu!  (iBOLD at IITALIC FOR EMPHASIZE!!!)

Ang Inyong Kyut na Anak,

Ram

PAKiKLiK ANG LiNK NA iTO: "Miss Ko Na Si Erpat.."