Ang Aking Hindi-Masyadong-Pakialamerang-Ina

Gaya nga ng naunang naikwento ko, matagal na kaming naghihintay ng anak ni Misis. Mga dalawang taon din. Kaya ganoon na lamang ang aking kaligayahan nang malaman kong siya’y nagdadalantao. Naglilihi pa lang siya’y pareho na naming hindi maitago ang excitement na nararamdaman kung ang sanggol ba na nasa kanyang sinapupunan ay babae o lalaki. Ang gusto ni misis, babae para daw mas close sa akin at masarap bihisan. Sabi ko naman, kahit ano, basta normal at healthy. Hindi na ako choosy.

Pinlano naming magpa-ultrasound. Pero hindi iyon ganun kadali.

Kasabay ng mainit na isyung panunutol sa pag-iibigan ng mga magulang ng dating naging parte ng sexlife ko na Heart Evangelista at ng kanyang batang-batang boyfriend na si Chiz Escudero ay naging mainit din sa bahay ang isyung panunutol ng aking “hindi-masyadong-pakealamerang-ina” sa plano namin.

Na-immune na ako sa favorite past time ni madir na pangengealam. Ang hindi ko lang talaga lubos na maintindihan ay kung ano ang dahilan sa pag-aalburoto ng kanyang tinggil nang malaman niya ang aming plano. Hindi maarok ng malawak kong pang-unawa kung bakit tutol na tutol siya sa ideya ng pagpapa-ultrasound. Hindi ko talaga ma-gets kung ano ang logic sa konseptong bad vibes daw iyon.

Hay naku! Muntik na talagang sumabog ang lahat ng ugat sa tarugo ko sa bawat rebelasyon ni inay patungkol sa mga bagay na ito— na kesyo daw nabuhay naman daw kaming mag-asawa sa kanilang sinapupunan ng walang nagaganap na ultrasound. Ang sarap lang sagutin na nung panahon talaga ni lapulapu, hindi pa iyon nauuso. Sabi pa, bakit daw hindi na lang kami maghintay? Na kung babae, e di okey, kung lalaki, e di okey!

Ginamit ko na ang pinakatinatago kong galing sa pag-i-explain. In-apply ko na rin ang natutunan kong “Strategies of Teaching” mula sa kinukuha kong kurso. Pinilit kong ipaintindi sa kanya ang konsepto ng tinatawag na ultrasound. Na hindi lang naman yung kasarian ng sanggol sa sinapupunan ni Misis ang gusto naming malaman. Na gusto lang naming makasigurado kung okey ba yung kinalalagyan ng sanggol. Normal ba? Hindi ba namin kailangang maalarma kung suhi ba o kung ano.

Isang umaalingasaw na “Ah basta hindi! Hindi ako papayag. Walang magaganap na ultrasound. Subukan lang ninyong kontrahin ang kagustuhan ko at isusumpa ko kayo!”

Nanlumo ako sa mga binitawang kataga ni mader. Jusko! Utrasound lang, isusumpa na kaagad? Yan ang nanay ko. OA.

At dahil nga masunurin akong anak at takot na takot kami sa sumpa ay itinuloy namin ang aming plano. Ang alam ko para to sa kapakanan ng bata sa sinapupunan ni Misis. Hindi ito patungkol sa excitement naming mag-asawa. Hindi ito patungkol sa aking nag-kokontrabidang ina. Para to kay baby!

Salamat, dininig ng nasa itaas ang gabi-gabi kong ipinagdarasal na nawa’y normal ang sanggol. Tuwang-tuwa si Misis, babae ang nasa kanyang sinapupunan. At dalawang buwan na lang ay masisilayan na namin ang pinagpawisan naming finish product. Yun oh!

Confirmed, Hindi Ako Baog!

“Noong binata pa ako, lagi kong ipinagdarasal sa mahabaging maykapal sa kalagitnaan ng pag-wi-withdrawal chenes na nawa’y wag muna akong makabuntis. Kako ay hindi pa ako handa. Noong ako’y magkaasawa, gabi-gabi ko namang pinagrorosaryo na sana’y makabuo na kami ni Misis kahit isa man lang.”

Halos dalawang taon din mula nang ikasal kami ng aking Misis ay hindi pa rin kami makabuo-buo. Dumating sa puntong nagkaroon na ako ng pagdududa sa kakayahan ng tamod ko na makabuo ng kasing kisig kong sanggol. Na-stressed ako. Sino ba naman ang hindi mai-stressed, Ate Charo? Sa gwapo kong ito, napakasayang naman kung hindi ko maikakalat ang naipamanang gandang lahi ng aking tatay di ba?

Dagdag pa riyan ang araw-araw na panunukso ng mga hinayupak kong barkada na ang weak weak ko raw. Isinusumpa ko sila. Malusaw sana ang mga betlog nila! Hindi ko na rin babanggitin ang ibayong pamemressure ng mga magulang ko na nangungulit sa paghingi ng apo. Kung makahingi naman ng apo, aporado.

Buwan-buwan kaming nag-aassume ni Misis nun na sa gabi-gabing (minsan araw-gabi pa nga!) pagniniig namin ay baka nakabuo rin kami. Subalit sa bawat buwan na dadatnan siya ng kanyang regla, katumbas nun ay pagkalagas ng aking bulbol dahil sa pagkalugmok.

Halos mawalan na kami ng pag-asa nun, hanggang sa dumating ang buwan ng kanyang pagdadalantao.

Laking gulat ko nang mag-positive si Misis sa pregnancy test. Na sa halos dalawang taong paghihintay, sa wakas ay nakatsamba rin kami. Muntik na akong mapa-split with kandirit na may kasamang tambling sa kagalakan. Kaya pala nang mga nagdaang Linggo ay laging iritable at tumayms tu ang pagkabungangera, buntis na pala ang gaga!

Gusto ko lang magpayo sa mga mag-asawang hanggang ngayon ay naghihintay pa rin na makabuo, unang-una siguraduhing may matres si Misis. Pangalawa, pakainin ng maraming buko si dyowa, pamparami’t pampalagkit ng semilya. Juk onli. Konteng tiyaga at hintay lang na may kasamang pagdarasal. Sa paghihintay, siyempre wag kalimutan na mas pailabin pa ang sex life. Yun ang importante!

Ngayon, kung tulad ko e tsumamba rin kayo, dapat ay handa tayong mga lalaki sa mga pagbabagong nagaganap at magaganap sa ating partner lalo na sa panahon ng kanilang paglilihi both physical and mental. Narito ang ilan sa mga dapat nating paghandaan:

MORNING SICKNESS - o ang pagduduwal sa umaga. Dinanas ito ni Misis noong nasa unang tatlong buwan siya ng kanyang pagbubuntis. Tuwing umaga, matapos bumangon sa higaan, agad siyang tumatawag ng uwak! Uwaaak! Uwaaak! Suka siya ng suka. But take note, hindi porke’t morning sickness ang tawag e di na nangyayari to sa hapon o sa gabi. Maaari itong mangyari sa buong araw anumang oras at anumang lugar gaya ni Misis na walang patawad. Kahit nasa kasarapan ako ng kainan ay biglang magsusuka.

PANANAKIT NG ULO AT BALAKANG - madalas niya itong inirereklamo. Noong hindi pa namin alam na buntis siya, bwiset na bwiset ako dahil akala ko e nag-iinarte lang siya at gusto lang ng libreng masahe ko.

MADALING MAPAGOD - mas madalas at mabilis siyang mapagod kesa noong wala pa siyang dinadala. Ihinakbang lang ng tatlong hakbang ang mga paa, hapo na agad-agad.

MOODY - ito ang dapat na pinakapaghahandaan natin mga lalaki. Dobleng pasensya ang kailangang ilaan. Dahil sa hormones, karaniwan sa buntis ang maging moody. Minsan masaya, mamaya magagalit. Papunta na sila sa pagkabaliw so pang-unawa ang higit nilang kailangan sa mga panahong ito. Ready tayo na tayo ang laging aawayin ni Misis sa ayaw at sa gusto natin. Tayo kase ang pinaka-convenient nilang kaaway dahil alam nilang tayo ang higit na pinakanakakaunawa sa kalagayan nila. One time nga, binato ako ni Misis ng charger, dahil hindi niya maisuot ang kanyang bra. Sumikip kase dahil lumaki siya. Sa malas ko, ako ang napagdiskitahan.

SENSITIBO SA PAGKAIN - dati rati paboritong paborito ni Misis ang penakbet, itlog at fried chicken. Noong najuntis ang hitad hay naku, kahit amoy nito, isinusumpa.

SENSITIBO SA AMOY - nakakahurt na katotohanan pero ang pinakaayaw ni Misis ay amoy ko noong “lihi stage” niya pa. Minsan nga di ko mapagilang ma-offend dahil sa gabi, ayaw niya akong makaharap o makadikit man lang sa pagtulog. Nakakasuka daw yung amoy ako. Ang totoo siya ang nakakasuka ang amoy dahil halos hindi na siya naliligo. Ayaw na ayaw kaseng makaamoy ng sabon, shampoo, toothpaste o anumang bagay na may kaugnayan sa pagligo. Ayaw niya rin ng cologne at alcohol. Kung noon, wala siyang pakialam kung magka-lung cancer man ako sa paninigarilyo ko, ngayong buntis siya, tangena, para siyang ginagahasa ng limang dyablo sa oras na makaamoy ng sigarilyo.

NAMAMAGANG SUSO - maliit ang suso noon ni Misis, sa katunayan kakailangan ko pa ng magnefying glass bago ko matunton ang kinalalagyan ng boobs niya pero nung mabuntis siya, Jusko mahihiyang lumapit sa kanya si Keanna Reeves.

PANGINGITIM NG PALIGID NG UTONG - self explainatory ito at di na kailangang i-explain. Ang pangit namang idetalye ang pag-itim ng paligid ng utong ng Misis ko.

PAGDEDEMAND NG TILA IMPOSIBLENG BAGAY - ito marahil ang pinakachallenging role bilang asawa ng isang buntis. Kung ano-anong pagkain ang pinabibili. Gusto ng manggang hilaw. Pag nabilhan ng manggang hilaw, nagbago daw ang isip.. Manggang hinog na naman daw n walang buto. Pinya na matamis na matamis. Kailangan yung wala ni konteng asim siyang malasahan. Pati durian na walang tinik, hinahanap din. Kung hindi ka ba naman mabaliw sa paghahanap. Tapos si Misis ang gusto niyan after my class, umuwi daw ako agad-agad sa bahay. Pag-uwi ko naman galing eskwela, jusko ang pambungad na palatuntunan sa akin e bat pa ako umuwi e naaalibadbaran lang daw siya sa amoy ko. Kung hindi lang ayaw kong lumaki ang baby naming walang tatay e magpasagasa na ako sa trak.

Iilan lamang ito sa mga pangkaraniwang pagbabago sa mga nagdadalangtao. Para sa tulad kong first time maging daddy, sa panahong ito, ang pinakamabisa nating sandata ay ang suporta at malawak na pang-unawa para sa ating asawa. Dapat ding mahusay ang pagdedesisyon natin sa lahat ng oras lalo pa’t madaragdagan na ng isang miyembro ang binuong pamilya.

Sa mga dalagang nagnanais maging ina, be ready! Sa mga binata namang may ganyang napapansin sa girlfriend.. Dali magtago ka na. Alam mo na at wag ng magugulat. Ihanda na an lampin. Tatay ka na dre. Apir! Goodluck sa’yo. Goodluck sa akin. Goodluck sa lahat ng magiging tatay!

Pinoy Chants

Kanina ay napatungo ako sa isang internet café para umorder ng kape magpa-print ng sangkatirbang final requirements sa major subject ko. Hindi ako makasingit dahil napakarami ang nagrerentang customers. Karamihan bata. Naglalaro ng kung anong computer game ay wala akong ideya. Malay ko ba? Sa tanda kong ito, si Super Mario lang ang tanging kilala kong laro sa computer. Habang tinitingnan ko ang mga batang ito na halos hindi maialis ang mga mata sa screen ng computer, nasabi ko sa aking sarili na noong mga kasing-edad ko sila ay libre ang laro namin. Na applicable pa ang mga katagang “BEST THINGS IN LIFE ARE FREE.” Noon, kami ang naglalaro ng mga laro. Ngayon, ang mga kabataan na ang pinaglalaruan ng mga laro. Ngayon, ang mga bata, kapag walang pera, hindi makapaglalaro dahil hindi na nga libre ang mga larong alam nila.

Napabuntong-hininga ako. Napailing. Napatingin sa kawalan. Andami ko na namang naaalala— yung mga kalaro kong sipunin. Yung mga nakabuyangyang na pukelya at kumakalembang na mga betlog habang naghahabulan kami sa may ilog. Ang bawat laro namin mismo. Natawa ako at napansin ko ang tagabantay ng internet shop na nag-panic ng bahagya. Akala ata takas ako sa mental. Nakakatawa dahil karamihan sa mga laro namin noon, may kasamang kanta o CHANTS. At ngayon ko lang napagtatatanto na ang mga chants na iyon ay literal na walang kakwenta-kwenta. Tipong kung ano-ano na lang. Ang importante may rhyme sa dulo. Narito ang ilan sa mga chants na sobrang linaw pa sa aking balintataw. Chos..

Bombero, bombero may sunog.
Saan, saan?
Sa tindahan.
Kinagat ako ng puting aso.
Dinala ako sa ospital.
Tinanong ako ng 1+1.
1+1, wonderwoman.
2+2, lapulapu.
3+3, christmas tree.
4+4, volleyball.
5+5, voltes 5.
6+6, 6 million.
7+7, 7-up.
8+8, chocolate.
9+9, lucky 9.
10+10, masarap ang ovaltine..

—oh diba? Pak na pak sa kakornihan. At maha-highblood ang mga Math teachers nito. But wait there’s more, ituloy natin ang kakornihan dahil may karugtong pa ang chants na iyan..

Saan ka pupunta?
Sa Maynila.
Anong dala mo?
Maleta.
Anong laman nyan?
Gitara.
Patugtugin mo nga?
Timpalok, timpalok, tae ng manok.

—okey na sana e, bigla lang bumantot sa last part. Hanggang ngayon, di pa rin kayang i-absorb ng brain cells ko kung ano ang kaugnayan ng tae ng manok sa timpalok. Ni hindi nga masagot ng google kung ano ang timpalok na iyan.

May mga chants din noon na kung maririnig lang ng walang kasing-galang na si Grace Poe ay ika-ko-komatos dahil sa mga mensahe nitong nakakapanindig pubic-hair. Rated SPG dahil may maseselan itong tema. Karahasan, droga, lengwahe, sekswal at horror. Maaaring hindi angkop sa mga batang kumakanta. Pero wa pa kaming paki jan dati. Unang-una, hindi pa uso nun ang MTRCB. 
Magsimula tayo sa temang karahasan. Narito..

Langit, lupa, im-impiyerno.
Im-im-impiyerno.
Saksak puso, tulo ang dugo.
Patay! Buhay!
Umalis ka jan, sa pwesto mo!

—nung kapanahunan ko, sino ba ang hindi nakakaalam ng napakamasalimuot at napakabrutal na chant na iyan?

Ngayon ay magmove-on tayo sa karahasan at punta tayo sa temang sekswal. Narito..

Si Nena ay bata pa..
Anong sabi niya ay um-ah, um-ah-ah! (with matching action pa yan na nagpapadede.)

Si Nena ay dalaga na..
Anong sabi niya ay um-ah, um-ah-ah!—

—at hanggang sa patanda na ng patanda na ang batang si Nena. Siyempre palandi rin ng palandi ang chant. Magtatapos sa “Si Nena ay aswang na, anong sabi niya ay um-ah, um-ah-ah!” At biglang maggugulatan ang naglalaro. So, hindi lang pala may temang sekswal itey.. Pasok pa sa banga ng temang horror.

One, two, three..
Asawa ni Marie,
Araw-gabi walang panty!

—Jusko, di ba pwedeng MWF o TTH na lang na walang panty si Marie? Araw-gabi talaga?

Sabihin mo sa ate mo break na kami.
Nakita ko ang Panty niya ganun kalaki. (I-a-action kung gaano kalaki ang panty ni ate.)
May butas sa gitna.
Pinasukan ng daga.
Ang sabi ng daga hmmm baho!!!

—teh, kahit sino namang maging boyfriend mo, ibi-break ka kung pati daga nagawang magsalita dahil sa sangsang ng malaki mong panty. Cruelty to animal din ito.

At ito ang pinakamatindi..

Pokpok sa plaza, singko-singko lang!
Pwede ng two-fifty, amoy-amoy lang.

—ang mura hah. Malayo ang mararating ng singko mo.

Punta naman tayo sa temang droga..

Shabung, marijuana.. Makapula ng mata.
Makatrip ng dalaga.
Maka-ana-ana pa!

—sa lahat ng chants, ito pinakapaborito ko. Bukod sa dati akong drug adik ay relate na relate rin ako sa part na “maka-ana-ana pa!” Alam na.

Natural na sa mga bata ang mang-asar kaya napakaraming chants noon na lakas makapang-asar na madalas ay pagsimulan pa ng away.. Narito..

Ang kapal ng mukha.
Di na nahiya.
Dapat sayo, pasabugin ang mukha.
Ulo-ulo lang, di kasali katawan.
Kung kasali katawan, sabog pati laman.

Wow Seksi!
Katawang body.
Pagsakay sa taxi, umutot grabeh!

—speaking of utot. Noon pag may nagpakalawa ng masamang hangin sa mga kalaro mo, awtomatiko ang chant na..

Bantot, bantot, sino ang nakautot. (ituturo)
Totoo ba na si *insert pangalan ng naituro here*
Oo.
Isa ka labador ang kanyang ipot!

—ang huling naituro ang salarin. Guilty or not guilty siya ang umutot.. Safe ang tunay na nagpakawala ng masamang hangin.

May mga chants naman na parang bunga lang ng pagsinghot ng katol ang pagkaka-compose nito.. Parang nagtitrip lang. Halimbawa..

Mangga, mangga hinog ka na ba?
Oo, oo, hinig na ako.
Kung hinog ka na ay umalis ka na!

—oh diba? Lokohan lang. At kaylan pa natutong magsalita ang Mangga?

Tatlong bundok, masyadong mapula.
Hulugan niyo kami ng tatlong reyna.
Isa si Vilma.
Isa si Corazon.
Ang pangatlo ay si Baby Flores.
Si Baby Flores ay niligawan.
Niligawan ni Francisco.
Walang gagalaw.
Sinong gagalaw ay siya’y bakulaw.
Sinong tatayo ay siya’y kabayo.
Sinong ngingiti ay siya’y paniki.
Sinong bibika ay siya’y palaka.

—may involvement talaga sina Vilma, Corazon at Baby Flores. At bigti mode on ka na lang pagkatapos ng chant na ito dahil parang wala ka namang pupuntahan. Pag ngumiti yung kalaro mo, sasabihin mong.. “Yay! Paniki. Ahhh. Paniki!” tapos sasagot yung kalaro mo na “Kesa naman sa’yo Bakulaw. Yay bakulaw! Bakulaw! Bakulaw!” Hanggang sa maghahampasan na. At ang simpleng laro mauuwi sa patayan. Joke. Away lang..

Ito ang mga panahong hindi pa uso ang batang chubby. Mga panahong, kabataan pa ang nauuso at hindi katabaan. Hindi pa uso ang computer, PSP, iPhone, iPod, iPad at kung anek-anek pa! Mga chants pa ang nauuso. At taas-noo kong ipinagmamalaki ang kinamulatan kong henerasyon. Makulay at napakasaya. Nakakaawa lang para sa mga kabataang hindi nasilayan ang tradisyon ng mga kabataang Pinoy noon. Nakalulungkot na nilamon ng makabagong teknolohiya ang karapatan ng bawat batang Pilipino na maintindihan ang tunay na kahulugan ng paglalaro— na hindi kailangang magbayad para sumaya. Na kahit sa isang walang kwentang chant, pwede ka ng tawaging bata..

Mga Dramang Pang-Radyo

Tinig 1 (Superman) : Nagtipon-tipon tayong lahat ngayon upang pag-usapan ang pagsali ng isang bata sa ating samahan.

Tinig 2 (Batman) : Isang bata?! (Mataas ang boses na papunta na sa pagkabulwak ng ugat sa leeg sa pag-aalinlangan. Tila gustong tumutol.)

Tinig 1 (Superman) : Oo Batman, isang bata. Paulit-ulit? Shunga ka? Kasasabi lang diba? Bata man ay may karapatan ding tumutol sa kasamaan. Tandaan, walang malaking nakakapuwing!

Tinig 3 (Wonderwoman) : Bakit natin aalisin ang karapatan na iyon sa isang bata? (Umepal at nakisabad ang gaga.)

At nagbulung-bulungan ang iba pang echoserang superheroes. Nagpalitan ng mga kuro-kuro. Maya-maya ay sabay-sabay na nagtanong..

“SINO ANG BATANG IYON???”

Awtomatikong sumagot si Superman..

“Siya si— KAPITAN PINOY!!!” (Mataas na mataas ang pagkakasabi ng Kapitan Pinoy.)

Tapos ay eeksena na ang tagapagsalaysay..

KAPITAN PINOY!!!

Laban sa kasamaan, KAPITAN PINOY!!!

Simbolo ng katarungan, KAPITAN PINOY!!!

Tagapagtanggol ng naaapi, KAPITAN PINOY!!!

(At tuluyan na ngang bumulwak ang ugat sa leeg ng kawawang tagapagsalaylay. Pataas kase ng pataas yung pagkakasabi ng Kapitan Pinoy.)

Ang nasa itaas ay hindi spoiler ng bagong libro ni Bob Ong. Kung ikaw ay bagets nung 80’s o di kaya ay batang 90’s, paniguradong napangiti ka dahil napukaw ka ng isang napagandang alaala ng kahapon.

Isa akong 90’s baby, kaya malinaw na malinaw pa sa aking ulirat ang pambungad ng isang serye noon sa DZRH. Marahil hindi ko eksaktong nailahad pero ito ay base lamang sa aking pagkakaunawa at natatandaan. Bata pa ako noon at hindi pa nag-aaral.

Naging malaking bahagi ng aking kamusmusan si Kapitan Pinoy..

Kaya paano ko ba makakalimutan ang batang si Pipoy? Siya ang ordinaryong batang si Kapitan Pinoy kapag hindi niya pa nabibitawan sa kanyang bibig ang transformation song na..

“Red, White, and Blue,

The stars over you!

Mama said and Papa said,

I Love You.

KAPITAN PINOY!”

Paano ko ba makakalimutan ang love interest niyang si Beth? Si Sintaro na kaboses ni Leo Martinez? Si Salome? Ang boyfriend ni Salome? Ang nanay ni Salome na ayaw sa boyfriend ni Salome? (Puro Salome ata natandaan ko. Haha.) Si Damaso, ang nagbigay ng mahiwagang medalyon. At si Black Venus, ang demonyong bulaklak na sa tulong ng mahiwagang tubig at paru-parung puti ay natalo ng munting bida sa loob ng isang kweba.

Hay kaysarap balik-tanawin. Nakakalungkot nga lamang isipin na kailanma’y di ko na maririnig ang sigaw na— KAPITAN PINOY!!!  Na kailanma’y di na maibabalik ang mga drama sa radyo gaya ng Kapitan Pinoy. (Mayron pa naman sigurong drama pero di na kinakagat ng masa.) Tuluyan na ngang nilamon ang maipagmamalaking sining na ito ng mga modernong teknolohiya. Nariyan na ang iPod, telebisyon, internet at kung anu-ano pang nagsusulputan na nakakalula sa pagkamoderno. Imposibleng bebenta pa sa modernong masa ang mga nakakatawang dialogues ng mga radio talent, kung paano nila pilit na pinapagana ang imahinasyon ng mga masugid na tagapakinig sa programa upang maihatid ang sitwasyon sa dramang pang-radyo. Halimbawa ay kung paano nila ilarawan ang isang nakakatakot na sitwasyon—

“Nanlilisik ang mga mata ng isang napakalaking halimaw. Pulang-pula. Lumalapit siya sa akin. Kailangan kong tumakbo nang mabilis na mabilis. Nadapa ako. Aray! Pipilitin kong tumayo. Bibilisan ko pa kahit napakasakit na ng kaliwang paa ko dahil natinik kanina. Pipilitin kong tumakbo dun. Dun sa gusaling iyon na malapit sa lumang simbahan na napakadilim.”

E kung hindi pa gumana ang utak mo sa paglalahad na iyan e magtanong ka na sa nanay mo kung ano ang gatas mo nung sanggol ka pa.

Narito pa ang ilang halimbawa—

Tinig 1 : Sasaksakin kita! Eto na!

Tinig 2 : Nakailag ako.

Tinig 1 : Sasaksakin kita ulit.

Tinig 2 : Hindi na ako nakailag. Tinamaan ako sa dibdib. Arrrgh..

Tinig 1 : Patay na siya.

Kung iisipin mo ngayon, matatawa ka dahil parang inuuto ka lang nito.. Pero nakakamiss.

Ang sining na ito ay isa na lamang alaala na kaysarap balik-balikan. Nakakamiss yung mga boses na nagmumula sa isang radyo na animo’y napakahiwaga sa pagpapalawak ng imahinasyon ng mga tagapakinig. Nakakamiss iyong pagkatapos ng dramang Kapitan Pinoy ay kailangan mo nang matulog para hindi ka kagalitan ni inay at nang ikaw “daw” ay lumaki nang mabilis. Nakakamiss iyong habang nagpapahinga ka sa hapon o di kaya ay nagpapahangin sa ilalim ng puno ng aratiles habang nakatingin sa malayo at nakikinig sa radyo. Na kasabay ng pag-ihip ng hangin, inililipad ng mga drama sa radyo ang iyong imahinasyon. Nakakamiss yung mga sandaling naglalatag ka ng banig at inihahanda ang kulambo habang nakikinig ng horror na drama (Gabi ng Lagim). Na kahit halos mamatay ka sa takot ay makikinig ka pa rin sa susunod na mga gabi. Nakakamiss yung pagkatapos ng panggabing drama ay kailangan mo nang patayin ang lampara dahil sayang sa gas at nang makapagpahinga na. Nakakamiss yung hihintayin mo na lamang ang pagdalaw ng iyong antok habang dinig na dinig mo pa rin ang komentarista sa radyo na pinapakinggan ng mga magugulang sa kabilang kwarto.

Ang pinakanakakamiss ay yung mga alaalang minsan may isang simpleng buhay sa piling ng radyo.

Narito pa ang ilan sa mga natatandaan kong drama sa radyo:

1. Matudnila (Ito iyong drama na bisaya ang pambungad na kanta.)

2. Negra Bandida (Panggabing drama ito. Isang echoserang negrang nakakabayo na hobby sa buhay ang maghigante sa mga umapi sa kanya. Malinaw na malinaw pa sa aking alaala iyong mga yabag ng kabayo niya.)

3. Mister Romantiko (“Minahal kita nang dahil sa salapi mo!”

“Katawan ko lang ang minahal mo at hindi ang pagkatao ko!”

Astig sana ng pambungad ng programang ito pero yan lang ang maalala ko.)

4. Gabi ng Lagim (Kailangan may kasama ka sa pakikinig nito kung ayaw mong biglang maparanoid.)

5. Sementadong Gubat (Gustong gusto ko yung title)

6. Bensar (Di ko na maalala, yung title lang ang nari-recall ko.)

7. Sa Ngalan ng Pag-ibig (Malamang lovestory ito. Siesta time iniere)

8. Tiya Delie (Itong inyong Tiya Deliiiiieeeeeeeeeee. 30 minutes talaga ang pagbigkas ni Tiya Delie ng huling salita sa kaniyang pangalan.)

9. Ito ang Palad Ko (Drama anthology. Parang MMK lang ang drama. Balita ko e umiere pa rin to hanggang ngayon sa DZRH.)

10. Isinakdal ko ang Aking Ina (Si Susan Roces ang may ari ng boses ng bida at isinapelikula rin ito.)

Ikaw may naaalaala ka pa ba sa mga dramang pangradyo?

Heart-Attack

“Ang daigdig ay pinasan sa hangad na magkabuklod,
Makapangyarihang dolyares, kapalit ay milyong pagod,
Tiniis magdusa para sa pamilyang nakaluhod,
Ngayong s’yay nakayukod,
Sino pa ang hahagod?”

Madalas nating marinig o mabasa sa mga artikulo ang abot-langit na pagpuri sa mga kababayan nating nagtatrabaho sa apat na sulok ng mundo, ang mga dakilang OFW. Sila raw ang maituturing na pinakamatagumpay na produktong in-export ng Pilipinas sa ibat-ibang panig ng Pilipinas. (Produkto na rin pala sila?) Oo, wala nga namang duda, sila ang nagsasalba sa putangina ekonomiya ng ating bansa. Ekonomiyang laging nasa bingit ng pagsadsad. Tanging ang mahiwagang dolyar na ipinapasok ng mga OFW’s ang matatag na sandigan ng ekonomiya.

Sa kabilang banda may ideya ka ba kung..

• Ilang OFW na ang napabalitang pinagsamantalahan at pinaslang?
• Ilang OFW na ang nakatanggap ng hindi makatarungan pagtrato mula sa asal-hayop na amo?
• Ilang OFW na ang hindi nakatanggap ng makataong-sahod?
• Ilang OFW na ang nakakulong sa ibat-ibang krimen dahil sa tinatawag na kapit-patalim? At ilan yung napagbintangan lang sa krimen na hindi naman niya nagawa?
• Ilang OFW na ang tulala at wala na sa katinuan?
• Ilang OFW na ang naging biktima ng malupit na pagkakataon? Daan-daan? Libo-libo? O milyon-milyon na?

Nakakainis. Nakakagalit. Nakakamuhi. Na dahil sa kahirapan ng Pilipinas, maraming biktima. Maraming nagpapa-biktima. Maraming nagpapaka-alipin. Maraming iniwan ang sariling bayan at mga mahal sa buhay. Maraming inaabuso dahil sa wala na sila sa sariling teritoryo.

Noong nakaraang araw ay ginulantang ako nitong nakakapanindig-balahibong larawan ng isang OFW na namatay na nakaluhod. Si Uncle Gani, isa na namang biktima. Na dahil sa pagod, puyat at stressed ay na heart-attack. Iba’t-ibang emosyon ang naramdaman ko nang makita ang larawang ito. (nasa itaas. Kuha iyan ng aking tatay. Katrabaho niya si Uncle Gani.) Awa. Awa para sa kanya at para sa naiwan niyang pamilya sa Pilipinas na talaga namang kaawa-awa. Galit. Galit sa kahirapan. Kahirapan lang naman ang nag-uudyok sa isang tao na mag-OFW. At takot. Natatakot ako para sa iba pang nagpapakahirap na OFW. Natatakot akong may mabalitaan na naman akong ganitong pangyayari. Natatakot ako para sa tatay ko.

Nanalangin ako. Na sana dumating ang panahong wala nang kailangang mangibang bansa para sa pera. Na sana pag-uwi ni Ama, may asenso na sa Pilipinas at tanaw niya na ang aming magandang bukas. Sana. Sana.

At kay Uncle Gani, saludo ako sa’yo. Tama sila. Isa ka ngang tunay na bayani!

Sa Pusod ng Karagatan

 Mahal ko ang dagat. Dahil ako si Marimar at may lahi akong syokoy. Talagang mahal ko lang ang dagat.

Yung amoy kase nito, parang laging hini-hypnotize yung katawang lupa ko. Ang mga buhangin, para lang koneksyon ng aking kaluluwa. At ang bawat hampas ng alon, parang karugtong naman ng puso ko. Oo! Ganyan kasimple mag-inarte.

Noong nakaraang Linggo ay Eidl Fitr naming mga Muslim. Iyon ay ang pagtatapos ng aming pag-aayuno. Pinaghahandaan ito nang bonggang-bongga ng mga royal blood na Muslim. At dahil nga sa isa kami sa angkan ng dugong maharlika ay nagplano kaming mag-beach party.

So ayun, nagsplit with kandirit kami papuntang beach. Medyo nakaka-sad lang dahil, di nakasama si Misis, may appointment lang ang gaga. Tapos nakalimutan ko pa yung mamahalin kong trunks na balita ko e dalawa lang ang ganung trunks sa buong mundo. Ang isa e nabili ni Justine Bieber. Chika lang! Dahil sa naiwang trunks ay di na ako naligo. Oo, nag-inarte ako. Ang ginawa ko lang sa dagat nang maghapon e kumanta-kanta nang naglalakad habang hinahangin-hangin yung buhok ko at yung polo ko na naka-unbotton. At paminsan-minsan ay nagtatapon ng bato sa may dagat. Music Video lang ang peg?

Bukod dun e siyempre, hindi kompleto ang kaartehan pag walang picture-picture kaya inilabas ang mamahaling DSLR camera Joke lang, cellphone lang daw! Narito ang ilan sa mga kuha ko:

Ayan ang dagat. Sugod, Maguindanao Resort. Oh di ba? Taray. Pangalan pa lang, susugurin mo na. Nevermind na kung hindi white sand at walang chix na naka two-piece at kita yung pisngi ng wetpu. Ang importante, malinis ang dagat at presko ang simoy ng hangin.

Hiyang-hiya naman si Direk Ramsey sa pose na ito. Stolen shot yan. Pinaghandaan nga lang. Haha. Nag-sa-sunbathing. Kakaibang sunbathing dahil sa may lilim ng isang puno. E sensitive ang skin ko sa araw e. Chos!

Ok na sana. Kaso um-epal pa ang nanay kong panira ng moment. Makalipat na nga ng ibang pwesto.. Yung walang nanay na bigla-biglang sumisingit.

Sabi ng pinsan ko, magpose daw ako na parang Survivor. Hindi ko alam kong matutuwa ba ako sa suggestion niya o maiinsulto. Kase para nga naman talaga akong Survivor dito— Survivor ng lung cancer. Payat na payat. Ayan o, angat na ang balikat. Long legged naman. Hmp.

At ang anghel sa buhay namin, ang makulit kong baby boy na kasing payat din ni daddy. May future pa atang maging syokoy.. (wag lang maging sirena, baka tuluyan ngang magka-cancer si daddy) Tuwang-tuwa sa tubig e. Ayaw ng umahon. Sayang nga lang at wala ang kanyang mommy.

Ayan ang masayang bakasyon ko sa Maguindanao. Ang ending, isa na akong ganap na Negrito de Baluga sa kasalukuyan. Malay ko bang di pala pwedeng gawing sunblock ang mantika? Di ako na-inform. At di ba nga, sensitive ang skin ko?